Op blote voeten buiten, als het mooi weer wordt

Leven op betonnen vloeren heeft zo zijn nadelen. Overal stof. Alles wat je erop neerzet wordt wit. Maar gelukkig is het hier tegeltijd geworden. Na twee jaar op beton, is er nu een echt betegeld terras. Waar ik op blote voeten op kan lopen. Als het mooi weer is.

Dat is het niet vaak. Terwijl Nederland een koud voorjaar had, hadden wij water, water en weer water.

Terwijl ik deze foto maakte, zongen de wielewalen in de populieren, heel bijzonder. Het zijn doortrekkers, ze blijven hier normaal maar even. Ze bleven vier weken. Het was te slecht weer om verder te gaan.

Het is 10 juni en de rivier  heeft de weg nog overstroomd. Maar ik heb besloten dat het nu afgelopen is.  Ik ga  nadenken waar en hoe ik het zwembad ga plaatsen. Kijken jullie maar naar de enorme serie foto´s.

De foto´s via: deze link

Geluk deel twee

Deze blog is geplaatst op 29 mei 2013 op de blog van TeLandTerZeeTermeer

Het echte geluksgevoel komt pas nadat er eerst iets fout gegaan is. Mijn tablet crashte. Ik was absoluut verslaafd aan het ding. Het was mijn krant, computer, radio, tv, boek, puzzelboek, encyclopedie, muziekspeler, you name it, het zat allemaal in die tablet. Wat de smartphone voor de jeugd is, was de tablet voor mij. Roelof was verbaasd dat ik geen ontwenningsverschijnselen kreeg want `als je jou zag was dat ding nooit meer dan een meter van je vandaan`. Eerst probeerde ik natuurlijk van alles om hem weer aan de praat te krijgen, daarna naar de winkel, daarna naar Samsung France. Daar beweerden ze dat hij niet gemaakt kon worden omdat hij uit een ander continent kwam. Ik heb hem namelijk in Singapore gekocht.
Dus er moest een nieuwe komen. Heel internet heb ik afgezocht, voor ongeveer € 300 kon ik dezelfde nog eens kopen. Roelof adviseerde mij om "als ik toch eens in Auch was, om het daar te proberen".  Maar in Auch kon ik op internet echt niks vinden.

Vandaag was een Auch-dag. Een belangrijke dag want ik ging naar de prefecture, een soort provinciehuis. Ik ging de allerlaatste hand leggen op het allerlaatste verhuisdossier. De aanhangwagen kon formeel worden ingevoerd voor een Franse kentekenplaat. Daar is een half jaar ellende aan voorafgegaan met de R.D.W., de D.R.E.A.L., de D.R.I.R.E. en de C.T. zodat we een dossier hebben van een paar cm. En alles lukte wonderwel bij de prefecture. Ik kreeg het formulier waarmee een kentekenplaat gemaakt kon worden en het kentekenbewijs volgt over de post. Weet je nog dat Edouard met die aanhanger helemaal naar Nederland reed terwijl hij niet achteruit kon rijden? Dat was de start van deze procedure.

Hé dit verhaal ging toch over een tablet? Ja, ja, dat komt wel weer.

Omdat ik toch in Auch was, heb ik meteen een schilderijlijst met de onmogelijke maat van 60x60 cm opgehaald om een borduurwerk in te lijsten. Jullie vinden dat gewoon, maar hier moet alles in het Frans en alles is anders geregeld. Zo'n lijst moet besteld worden, dat duurt quinze jours. Alles hier duurt quinze jours, dat is ongeveer zes weken. Ze zullen bellen, zeggen ze dan, maar ze bellen nooit. Dus moest ik zelf bellen. Ik kon hem ophalen, maar die winkel is op een plek waar je geen auto kunt neerzetten vanwege de grote drukte. Dus ging ik te voet naar de winkel, betaalde hem en sprak af dat ik later met de auto langs zou komen om hem op te halen. En het dubbel parkeren lukte gelukkig, dus de lijst kwam veilig en droog achterin mijn auto. We hadden namelijk net een wolkbreuk.

En dat kenteken en die tablet, ik word hier helemaal warrig van. Ja sorry, ik word ook een dagje ouder.

Oh ja, vandaag is Adrienne jarig en ik had een kaartje voor haar geschreven. Vandaag pas, want ze wil helemaal niet jarig zijn. Laat ik nou precies waar ik dubbel geparkeerd stond, een gele brievenbus zien! Daar had ik net in heel Auch naar gezocht. De kaart in de bus dus.

En ik ben die tablet heus niet vergeten hoor.

Toen naar de grote Leclerc in Auch, dat is een supersupermarkt met daarbij nog twee extra gebouwen, een voor autospullen en de ander voor elektronica. Eerst het kenteken laten maken. Een echt Gers kenteken met 32 erop, het nummer van de Gers. Helemaal trots kwam ik buiten. Dat hadden Roelof en ik toch maar mooi voor mekaar gekregen. Een aanhangwagen invoeren in Frankrijk is volgens kenners onmogelijk, je kan hem beter achterlaten in Nederland.

En dan .... ja daar kom ik nou op.

Oh ja, naast de autoshop kon ik wel even naar de tablets kijken. Het was vijf voor twaalf en om twaalf uur (dat is kwart over twaalf in Frankrijk) gaat de winkel dicht. Dus ik stevende meteen op een meneer af en vroeg of ze ook Samsung tablets hadden. Trots liet hij een afgesloten kast zien, en ja hoor daar lag hij, mijn tablet. Schoon, nieuw, wit en precies de goeie uitvoering. En wat kost hij? € 330.
Maar.
Bij de kassa krijg je € 30 korting.
Van Samsung krijg je € 40 terug door een speciale actie.
En op je klantenkaart van Leclerc krijg je nog eens € 65.
Dat was honderd euro voordeliger! En geen portokosten en meteen in mijn bezit. Nog vóór twaalf uur stond ik weer buiten.
Juichend.
Met een nieuwe tablet.

Of ik dit op mijn nieuwe tablet zit te typen? Nee gewoon op de computer. Ik dacht echt wel dat ik de hele middag niks anders zou gaan doen dan apps downloaden en schermen inrichten.

Kleinigheid, hij moet eerst opgeladen worden. Maar dan gaat ie los!

Oh ja, proficiat Adrienne, ik heb een heel leuke jouw verjaardag gehad. Ik wens je evenveel geluk als ik heb. En dat je het dan ook nog eens zo overzichtelijk kunt vertellen.

Gewonnen!

Deze blog is geplaatst op 15 mei 2013 op de blog van TeLandTerZeeTermeer

Termeers winnen nooit wat. Wij hebben al genoeg geluk meegekregen. Maar Frankrijk brengt wat extra geluk. Ik heb in een melige bui in het Frans een puzzeltje ingevuld. Op een mail van Gers-tourisme. Ik ben daar ambassadeur van, daarom krijg ik elke maand een berichtje van hen.
Het was een puzzeltje op het niveau van: Welke bloem is dit? Antwoorden mag je kiezen uit: paardenbloem, klaproos en madeliefje (pardon: pissenlit, cocoricot en paquerette). Dat kon ik aan dankzij mijn kennis van de flora gecombineerd met mij cursus botanie (waar ik voornamelijk Frans leer).

Per post kwam een grote envelop. Heel even hoopte ik dat het mijn tablet was, want die is kapot en bij de reparateur. Maar er zat een brief en een T-shirt in. Vous avez gagné staat in de brief.

Het T-shirt past, maar het kleedt niet erg af.

Nou moet je niet zeuren dat het een T-shirt van 2012 is, dat ze die toch over hadden en dat iedereen die een antwoord instuurde, ongeacht of het goed was, een T-shirt kreeg. Ik heb wat gewonnen!

Bijna getrouwd

Het is 16 april en het is zomer. Overdag is het 25 graden en de vogels weten van gekkigheid niet hoe ze de lange natte winter moeten compenseren. De koolmezen vechten om het kasje dat voor het raam van de annex hangt. Er zijn twee nachtegalen die 24 uur per dag fluiten. 's Nachts is er een kikkerkoor dat je de adem beneemt, maar de nachtegalen fluiten er overheen. 's Morgens vroeg zingen ze zo hard dat het voor de andere vogels niet leuk meer is. De zielige zwarte roodstaart, die al wekenlang het gekke geluid van een opgefrommelde krant maakt, is verhuisd naar de voorkant van het huis, daar kun je hem nog net horen. En als de zon hoog aan de hemel staat en wij ons middagdutje doen, zijn de nachtegalen nog steeds vurig bezig. Het is heel erg mooi, maar het wordt op den duur vervelend.

De mannen zijn inmiddels klaar met het voegen en dichtsmeren van het huis. Het staat nu nogal wit te blinken in de zomerzon. Maar het ziet er wel netjes uit. Als zit de stuclaag er nergens recht op, waardoor RJ de grootste moeite had om de luiken weer terug te hangen. We hebben ook al tegels en een tegelboer uitgekozen voor het balkon en het terras. Vóór de zomervakantie klaar, zegt hij.

In februari hebben Roelof-jan en ik ten overstaan van de notaris in Condom een PACS getekend. Een Pacs (het is een afkorting) is een soort geregistreerd partnerschap, dat volgens de notaris vrijwel hetzelfde is als een 'mariage'. Hoe ik Roelof zover heb kunnen krijgen? Wel, dit deden we voor de belasting. Die halveert als je getrouwd of gepacst bent. De notaris maakte de foto:

De woonkamer van Roelof-jan is af en inmiddels ook al bewoond. Op de dag voordat Erik en Katelyn kwamen, hebben we de meubels er in gezet. Gelukkig, want daardoor hadden we een plek om lekker te zitten in alle natte periodes. Zij zetten in Bordeaux hun huurauto weg en samen hebben we de stad bekeken, daar geslapen en de volgende dag een bezoek aan een wijnchateau gebracht. We zijn veel op pad geweest, naar de pyreneeën, naar de markt in Barbotan, toerist spelen in Mont-de-Marsan, dat soort werk. Ze zijn zelf nog een dagje gaan winkelen in Toulouse, anders was het wel erg afkicken van Singapore. En verder hebben we natuurlijk heel veel rummikub gespeeld, wijn gedronken en lekker gegeten.

Maar nu is alles weer gewoon. Roelof is begonnen met het werk in de keuken van het hoofdhuis. Maar die stond nog vol spullen. Net als de bijkeuken en de schuur. Op een zonnige dag heeft hij alles naar buiten gedragen en uitgezocht. En daarna bijna alles weer naar binnen gedragen, maar nu netjes gesorteerd en opgestapeld. De rest is voor de stort. Hij kan nu enigszins uit de voeten. Er moet wel nog een vloertje in de keuken gestort worden en hij maakt zich zorgen over wie dat moet doen. Hij is zelf de enige die het goed doet, maar zijn rug laat het niet toe. Maar het is in elk geval leuk om de keuken te plannen en ervoor te winkelen.

We hebben een aanvraag ingediend voor de bouw van een carport/tuinschuur. Een architect heeft de aanvraag voor de vergunning gedaan, dat was zo ingewikkeld dat we het zelf niet konden. Maar het was wel erg duur. De aanvraag kwam retour omdat het een en ander nog niet goed was, dus werd het nog duurder. Maar we hopen dat we over een paar weken de vergunning krijgen en dat Nicolas dan ook tijd heeft om te gaan bouwen. Want vooral de tuinschuur is nodig om veel spullen die nu nog in het huis staan, op te bergen. En onder de carport komt een houtopslag, dat scheelt weer veel stapels in de tuin.

Intussen is RJ vrijwel geheel verdreven uit de annex. Hij komt alleen nog om te koken en te eten. Ik krijg daardoor steeds meer plek. Moby de poes is zeer tevreden met de woonkamer van Roelof, liefst met Roelof erin zodat ze samen op de bank kunnen zitten. Verder vermaakt hij zich goed met de hagedisjes die overal tevoorschijn komen. Af en toe wisselt hij die af met een lekkere muis. We zijn alle drie tevreden.

Ik vertel dan ook maar even niks over het terrein van Yves dat we nog steeds niet bezitten. Inmiddels hebben we onze juridische bijstandsverzekering ingeschakeld. Als het verhaal is afgelopen maak ik er wel een aparte blog van. Als het ooit afgelopen is.

De foto's van de afgelopen twee maanden zijn te vinden via deze link

Overal water

Als het hier regent, dan regent het heel hard. Na zo'n bui van 20 mm in een uur, loopt het water van alle kanten naar de rivier. Dat is leuk. De beek achter in de tuin dondert letterlijk naar beneden.  Maar ook de sloten langs de weg, die normaal droog staan, zijn in beken veranderd. En overal hoor en zie je water lopen, klotsen en vallen, soms in schattige watervalletjes. Alles komt samen bij de rivier en voegt zich daar bij de stroom die uit de Pyreneën komt. De rivier gaat naar het noorden, naar de Garonne. Die eindigt in Bordeaux in de Gironde, een brede verbinding met de Atlantische Oceaan. Om te voorkomen dat ze in Bordeaux natte voeten krijgen, stromen hier veel rivieren over. Kleine wegen, zoals de onze, lopen dan onder water. Er komt een meneer van de gemeente en die zet bij ons een geel bord neer: Route Inondeé. Het aardige is dat onze stille weg dan nog stiller wordt. Zelfs de postbode komt niet meer. De rivier is in de afgelopen maand drie keer overstroomd. Drie keer woonden we aan het einde van de wereld.

Maar al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we 'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen. Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis 'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.

Ondanks al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de overige foto's via deze link .

Echt geëmigreerd

Dat zijn we nu. We hebben ons uitgeschreven uit de basisadministratie van Nederland per 31 december. We worden geen Fransen, we houden gewoon een Nederlands paspoort. Maar we wonen definitief niet meer in Nederland. We hebben even gewacht met uitschrijven omdat ik de zorgverzekering nog moest regelen.
In Frankrijk hoef je je nergens in te schrijven, ze hebben geen burgerlijke stand hier. Alleen als je wilt stemmen - wij mogen stemmen voor Europa en voor de gemeenteraad - moet je je inschrijven. Misschien doe ik dat tzt wel. Ik wil wel eens zien hoe dat stemmen hier gaat.

De zorgverzekering is een verhaal apart. Normaal betaalt de werkgever een deel van je salaris aan zorgverzekering en jij betaalt de rest zelf. In Frankrijk hebben wij geen inkomen, dus daar kunnen ze niets van inhouden. Dat hebben ze Europees geregeld met verdragen. Ik heb een inkomen uit Nederland en Nederland houdt een bedrag voor de zorgverzekering in. Het werkgevers- én het werknemersdeel. In totaal bruto € 650 per maand ongeveer. Daar gaat misschien iets af aan heffingskortingen, dat is me niet duidelijk. Dan krijgen we voor dat bedrag de zorg in Frankrijk, zo zit dat verdrag in elkaar. Het grootste deel van het bedrag is voor AWBZ en dat hebben ze niet in Frankrijk. Jammer maar helaas, ik betaal dat toch. In Frankrijk vinden ze dat de kinderen voor hun ouders moeten zorgen. Dus Petra en Erik: dokken als ik in een tehuis terecht kom.
Ik moest de zorgverzekering aanvragen bij het College voor Zorgverzekeringen in Nederland en na het verkrijgen van de nodige formulieren verder in Auch, de hoofdstad van de Gers. Gelukkig had ik me goed ingelezen op internet en ging dat in een keer goed. We wachten nu op onze Carte Vitale waarmee we basiszorg kunnen krijgen. Twee weken wachten, zei de meneer, en dat is al vier weken geleden. Zucht.
Ook de rest van de zorg is anders geregeld hier. De basisverzekering die we hebben, vergoedt maar een deel van de kosten. De meeste mensen verzekeren zich  daarom bij: dat heet de mutualiteit. En tenslotte is er een deel dat je altijd zelf moet betalen. We hebben besloten om het bij de basiszorg te houden en maar eens te kijken hoe dat uitpakt. We zijn rijk genoeg om een tegenslag te dragen.

We zijn een weekje naar Nederland geweest om van alles te regelen en de hele familie te bezoeken. Dat was ook een test: willen we echt in Frankrijk blijven wonen? Het antwoord is eenduidig ja. Het is vooral de rust die ons trekt. Hier is het soms - als er even geen tractor, kettingzaag, pomp of partij vogels bezig is - echt doodstil. Daar wen je aan. Daar ga je van houden. En het weer is echt beter. Niet altijd, maar soms echt wel. En we vinden de Gers mooi. Het golvende landschap, de natuur, ik kan er elke dag van genieten.
Tenslotte, of eigenlijk om mee te beginnen, de mensen zijn aardig. We kennen het beeld van de norse Fransen, hier zijn het allemaal schatten. Ze houden zich niet aan afspraken, maar ze zijn echt aardig. Ik bel gewoon een buurvrouw op (woont een kilometer bij me vandaan, heb ik alleen over de telefoon gesproken, maar met RJ heeft ze wel eens gebabbeld) om te vragen of ze een week voor Moby de poes wil zorgen. Geen enkel probleem. Ze komt spontaan bij ons langs om de sleutel te halen en kennis te maken met de poes (en dus met mij). De poes is een pond aangekomen als we thuiskomen en zij laat een lief briefje achter (hoop dat het leuk is geweest, wat is de poes een schatje enz). Dus ik ga met een Nederlandse kaart (tulpen) met daarin een aardig bedrag en een zakje stroopwafels bij haar op bezoek. Ze schrok zich helemaal van het geld en wilde dat absoluut niet.  Ook toen ik zei dat ik het nog eens wilde kunnen vragen: ze wilde absoluut geen geld. In Nederland was ik dat wel gewend, Adri en Annie waren ook zo: als je betaalt voor het verzorgen van de poes, dan doen we het niet meer. Ik heb met haar afgesproken dat zij ook zou bellen als ze iemand nodig heeft. En daar was ze blij mee, ze is weduwe, woont alleen en heeft af en toe wat huiselijke klusjes waar een man voor nodig is. Ik ben benieuwd.

Veel foto's dit keer, die je kunt bereiken door hier op te klikken. Niet chronologisch, maar op onderwerp gesorteerd. Anders wordt het zo'n warboel.

Een mooie herfst

Prachtig weer was het. Jammer om naar binnen te gaan en een blog te schrijven.
Dus heb ik dit keer alleen dit:  foto's .