Taule wordt Thuis

Je spullen naar Frankrijk verhuizen is eigenlijk ongeveer hetzelfde als van Oudenbosch naar Raamsdonksveer verhuizen. Je ruimt eerst gigantisch op. En dan ook echt gigantisch. Alles wat je niet meer hebt, hoef je niet te verhuizen. Wij ruimden alles weg op drie manieren. Een enkele chantage: als jullie het mannetje niet nemen, gooien wij het weg. Het mannetje is een beeld in de tuin dat tot het erfgoed van de Van Dongens behoort. Een beetje verkopen: onze koper wilde wel een paar kasten en zo overnemen. Heel veel weggeven: wie wil een bankstel, een wasmachine, een fiets? Weggeven gaat ook heel goed op marktplaats.

Toen we nog maar een half huis over hadden, hebben we Hans van Errotrans met zijn maatje Koen en met zijn vrachtwagentje laten komen. Daar gaat 19 kuub in. Elk kubieke cm was gevuld met ons huishouden. De auto zat vol  electronica en de aanhanger was gevuld met 'tuin'. Zo reden we naar het zuiden. Hans en Koen leegden de vrachtwagen in ruim een uur en bleven nog twee dagen vakantie vieren. Wij hebben daarna nog een beetje opgeruimd om dan ook weer terug te keren naar Oudenbosch.

Daar leverden we het huis op en namen poes Moby mee. Die werd al jammerend in één rit van 13 uur naar Taule gereden. Hij is nu al vijf dagen aan het bijkomen en aan zijn nieuwe omgeving aan het wennen. Hans en Koen hebben de grote bank van Roelof boven in de woonkamer gezet en daar ligt de poes nu dankbaar op. Toch een stukje thuis voor de arme Moby, die verder schrikkerig en onzeker tussen de opgestapelde rekken, dozen en tig andere spullen loopt. Maar op de bank voelt hij zich veilig en slaapt daar de dagen weg.

En, vraagt iedereen, hoe bevalt het om daar te wonen? Nou, we wonen hier niet. We kamperen deels in de annex, deels in het hoofdhuis. Want er moet nog heel wat afgebouwd worden. Wat nog eens extra bemoeilijkt wordt door het feit dat er dik 19 kuub spullen bij is gekomen. Ze staan grotendeels in de schuur/bijkeuken/eetkamer. Maar - helaas - toch ook wel in de rest van het huis.

Het werk is inmiddels al begonnen. In het 'bureau van Roelof', dat is de kamer naast de woonkamer op de eerste verdieping. De eerste steiger staat, de eerste emmer voegspul is geopend en de eerste afspraken met bouwvolk worden gemaakt. Roelof moet leren dat hij werk uit handen moet geven en dat is moeilijk. Maar vanwege zijn rug moet het echt.

Verder hebben we heel wat op het boodschappenlijstje staan. Een (oude) nieuwe auto voor mij, een kachel voor de woonkamer, vloerbedekking voor de slaapkamer (ligt er al in, soms gaat het heel snel). En natuurlijk heel veel gipsplaat, giboblokken, deuren, hout, verf, lijm, elektriciteitskabel, enz enz.

En er moet nog veel geregeld worden. We moeten een zorgverzekering voor buitenlanders aanvragen, de auto en aanhanger invoeren, een bedrijf zoeken dat de buitenkant van het huis voegt en het land van Yves zien te verwerven (nee, nog steeds niet).

Vanmiddag heb ik weer eens in mijn zwembadje gezeten. Het was dertig graden en in de zon zitten is nu eenmaal mijn doel. Dertig graden op 17 september. Zelfs Roelof deed een korte broek aan. We hebben geen spijt. We hebben de Jan Teunisstraat uit ons hoofd gezet en symbolisch van de navigator verwijderd. Thuis is nu Taule.

 De foto's zijn op de volgende LINK  te zien.

Vakantiegangers in Taule

Taule is deze zomer het vakantieoord van velen. Erik en Katelyn hebben met mij het huis 'opgestart'. Daarna kwamen bijna al mijn broers en zussen, met aanhang. Lonneke rapporteerde hierover in de Termeerblog, haar bijdrage staat hieronder. Nu ben ik al twee weken alleen in Taule. Dat is een bijzondere ervaring, alles is zo stil. Over enkele dagen komt Petra met haar gezin. We hebben fietsen gehuurd. En misschien willen ze ook wel in mijn nieuwe zwembadje, drie meter in het rond, een halve meter diep. Op 16 augustus vertrekken we allemaal weer naar Nederland.
Deze vakantie is voorbereid toen ik nog dacht dat we Taule zouden gaan verkopen. Het voelt heel goed dat we hier kunnen blijven. Ook de buren reageren enthousiast op de mededeling dat we hier voorgoed gaan wonen. We worden serieus genomen!

Het verhaal van Lonneke:
Edouard stuurde wat vakantiefoto's naar het thuisfront. Er werd duidelijk genoten in Taule! Zo werd er heerlijk gegeten, zowel buitens- als buitenshuis. Op de linkerfoto vermoed ik rauwe wortel als hoofdgerecht en een grote, witte steen toe:

 

Er was even sprake van wat spanningen; een deel van de familie werd verbannen naar een tentje in de tuin:

Maar vuur doet alle harten smelten, en al snel was het weer gezellig en onrustig in Taule:

En ondanks de nachtelijke, vurige avontuurtjes, werd er ook nog heel sportief gefietst. Bergop!

En dan werd er nog wat inspiratie opgedaan voor thuis. Wij verwachten bij thuiskomst...

... een levensgrote spiegel:

... een mooie nieuwe stoel:

... en binnen afzienbare tijd een oude, stenen brug in de tuin!

Geplaatst door Lootje op zondag, juli 22, 2012

Tranen van verdriet of van vreugde?

Ruim twee jaar geleden hebben wij in Frankrijk Taule gekocht. In de loop van die tijd is het veranderd van ruïne in een heel leefbaar huis. Er moet natuurlijk nog heel wat aan gebeuren.

Ook twee jaar geleden hebben we ons huis in Oudenbosch, ook wel genoemd 'het landgoed' en 'het paradijs', te koop gezet. Naarmate steeds meer potentiële kopers het afwezen, vrijwel altijd vanwege de rondweg, verloren we de moed. En juist nu we het besluit genomen hadden om Taule dan maar te verkopen, gebeurde het.

De ideale koper kwam, werd helemaal stapelgek op het paradijs en hij heeft afgelopen week zijn handtekening gezet. We kunnen nog een slagje om de arm houden, want hij moet natuurlijk nog betalen, maar formeel hebben we het huis in Oudenbosch verkocht.

We realiseren ons wat we achterlaten. Zoiets moois krijgen we nooit meer. We proberen nu te wennen aan het idee dat onze toekomst echt in Frankrijk ligt.

Vanaf half oktober wonen we in Taule, 32330 Courrensan, Frankrijk. Tegen die tijd sturen we nog wel een verhuisbericht.

Roelof-jan en Margriet

Lentebezoek op Taule

Het is altijd weer leuk om te rapporteren over Taule. Het weer daar is in grote lijnen hetzelfde als hier, alleen vijf graden warmer. Zo was net als hier de maand maart warm en de maand april koud en nat. Gelukkig werd Roelof wat afgeleid door het bezoek van neef Roel en van Reina en haar kinderen. Het is veel gemakkelijker geworden om gasten te ontvangen nu de slaapkamer en badkamer in het hoofdhuis klaar zijn. En we hebben ook een goede oplossing gevonden voor slecht weer: een tafel in de 'bijkeuken' en verwarming en licht daar, gaven ons de mogelijkheid om hele avonden lekker spelletjes te doen met Reina en de kids. Overigens brachten die zulk prachtig weer mee dat we ook nog bij het kampvuur gezeten hebben.

Roelof-jan bleef het hele voorjaar op Taule. Hij heeft al die tijd last gehad van zijn rug en van onze besluiteloosheid. Het eerste was het ergste. De slaapkamer is nu wel goeddeels af en hij heeft ook nieuwe luiken gemaakt. Maar de steeds terugkerende pijn in de rug is wel een indicatie dat hij fysiek niet geschikt is voor dit soort werk. Dus we besteden veel tijd met nadenken over de toekomst.

De aankoop van het stuk land achter onze tuin (tot de beek) is opnieuw vertraagd. De hypotheekgever van de verkoper moet nog toestemming geven voor de verkoop, en dat duurt inmiddels al drie maanden. Bovendien had die toestemming ook wel een jaar eerder gevraagd kunnen worden. Het stuk land is 'verkocht' en aan de notaris betaald op 19 april 2010. Inmiddels heeft Yves, de verkoper, het land ontruimd en ons toestemming gegeven het te betreden. Roelof-jan is dus gewoon doorgegaan met het wegknippen van bramen en sleedoorn, zodat we al een aardig rondje kunnen lopen. Maar we kunnen natuurlijk nog niet met grote machines het terrein op en bijvoorbeeld een boomgaard planten.

Deze zomer blijft Roelof-jan in Oudenbosch. Ik ga begin juli met Erik en Katelyn naar Taule en kom half augustus met Petra en haar gezin terug. In die tussentijd ontvang ik bijna al mijn broers en zussen met aanhang. Echt vakantie!

De foto's kun je via deze link bereiken.

Er waait een koude wind over Taule

Het heeft wat tijd gekost dit keer voordat ik weer een blog over Taule maakte. Dat komt omdat Roelof-jan en ik het niet eens zijn over de vervolgstappen. En ik schrijf deze blog, dus echt neutraal wordt hij niet. Maar ik probeer een en ander te beschrijven.

Het verschil van mening gaat over de eventuele verkoop van Taule. Er is een makelaar op bezoek geweest die het huis op een verkoopprijs schatte die € 50.000 lager ligt dan wat we zelf geïnvesteerd hebben. Dan reken ik het werk van RJ niet eens mee. Ik wil Taule liever behouden. Ik vraag RJ om het langzaam af te maken en afwisselend in Frankrijk en Nederland te wonen. Ik denk dat een afgemaakt huis voor onszelf heel waardevol is en als we het eventueel alsnog willen verkopen misschien ook meer oplevert. RJ wil het advies van de makelaar volgen. Die geeft aan dat het verstandig is om niets meer te investeren, want een eventuele koper kan dan de eigen wensen realiseren. Ook adviseerde hij om een paar visueel storende aspecten aan te passen, zoals het opruimen van de tuin en het huis en de annex helemaal af te maken.

De reden dat RJ Taule wil verkopen, is dat het huis in Oudenbosch de eerstkomende jaren vrijwel zeker niet verkocht wordt. Alhoewel we het financieel wel kunnen dragen, willen we allebei niet twee huizen hebben. RJ zegt dat hij weliswaar geld moet toegeven op Taule, maar veel minder dan op het huis in Oudenbosch. Hij wil het huis in Oudenbosch eventueel uit de verkoop halen.

Roelof heeft een nieuwe planning gemaakt en gaat nu de adviezen van de makelaar opvolgen. Eerst maakt hij de slaapkamer af. Samen met de nieuwe badkamer is er nu een prima logeergelegenheid op Taule. Hij wilde ook een keuken gaan bouwen, maar daar steekt hij nu dus geen geld in.

We waren op een heel verkeerde tijd naar Frankrijk gegaan. Dat was zeker niet bevorderlijk voor een goede discussie. Normaal kan het in februari wel tot 20 graden worden en nu was het -12. Heel uitzonderlijk, ook al omdat er sneeuw lag en dat was nog nooit vertoond. Niet het ideale weer om in een door en door koud huis aan het werk te gaan. Misschien juist daardoor kreeg Roelof-jan het na twee weken in heel ernstig zijn rug en dat is nu, na vier weken, nog niet beter.

We geven onszelf nu een lange tijd om na te denken. Misschien vraagt hij nog een andere makelaar om te komen kijken. En deze zomer gaat Roelof in Nederland wonen en ik een tijd in Frankrijk. Misschien gebeurt er in de tussentijd iets dat ons helpt een goed besluit te nemen. Hij kan dan lekker in de tuin werken en ik kan vakantie vieren met bezoekers.

Natuurlijk zijn er wel foto's gemaakt. En die kun je via deze LINK bekijken.

Taule is een huis geworden

Waar eerst een schuur stond, staat nu een huis. Op één deel na (in de annex) zijn er nu overal deuren en ramen in plaats van poorten. Die poorten, de meeste had RJ zelf gemaakt uit afvalhout dat er al lag, zijn wel belangrijk geweest. Niet alleen om het huis enigszins winddicht te maken en ontoegankelijk voor poes Bruni en collega's, maar vooral ook om Taule achter te kunnen laten zonder dat iedereen er doorheen kan wandelen. Dit keer kon RJ naar Nederland door: gewoon de deur op slot te doen.

De aanhanger heeft hij daar gelaten, netjes onder de overkapping van het balkon. Heeft Bruni ook een plekje uit de wind en de regen om te slapen.

In de bijgaande fotoserie kun je zien dat ook Petra een bezoek heeft gebracht aan Taule. Na A3n, Corry en Willem en de kinderen en Rich en José was zij onze achtste bezoeker uit Nederland. Petra had een 'kamer' in de schuur en moest nog gebruik maken van de badkamer in de annex, dus buitenom. Op de foto's kun je zien dat inmiddels de badkamer in het hoofdhuis helemaal af is. Maar er is nog werk genoeg, het eerstkomende jaar is RJ wel zoet.

Helaas blijft ons huis in Oudenbosch onverkocht en gezien de crisissfeer in Nederland zal dat nog wel jaren zo blijven. Twee huizen met tuinen, zo ver van elkaar, is niet ons ideaal. We zoeken nu verder naar oplossingen daarvoor.

De foto's kun je deze keer vinden op: Taule dec 2011

Keienrommel wordt rommelkeien

Michael noemt Taule: Rommelkeien. Hij heeft gelijk, er is veel rommel en er liggen veel keien. Maar het gaat vooruit, en snel ook.

Was RJ tot nu toe vooral bezig met het dak, de vloer, de leidingen en de aan en afvoer van de badkamer, nu ineens is daar een echte kamer. Aan elke kant een deur, dat benadrukt het kamergevoel. Er moet nog van alles gebeuren, maar het is wel de eerste ruimte in het hoofdhuis met deuren.

Over deuren gesproken, er zijn afspraken gemaakt voor de levering van alle resterende deuren en ramen van het hoofdhuis. Ik zal jullie de lijdensweg besparen die eraan vooraf ging, maar nu staat echt alles op papier en is de bestelling gedaan. Ook heeft RJ afgesproken dat alles vóór eind november geplaatst zal zijn Ik geloof niet dat hoongelach hier echt op zijn plaats is,  maar ik snap het wel.

RJ heeft zijn werk in de badkamer afgebroken om op twee-drie plaatsen muren te bouwen. Het open gat in de slaapkamer met daaronder de schuur (zie foto’s) is hij aan het dichtmetselen, waarbij hij dan gaten openlaat voor ramen. Ook de poort die als voordeur gaat dienen, wordt voor de helft dichtgemetseld. Wordt vervolgd.

Intussen heb ik bergen werk verzet. Letterlijk. Ik ben nog niet helemaal klaar, maar dat komt omdat ik moet wachten tot RJ klaar is bij de poort van de oprit. En dan is alles weg.

Ik heb graszaad gekocht en een paar stukjes grond ‘losgemaakt’. Lees: ik heb erin zitten wrikken. En dan geharkt en zaad gestrooid. Vervelend werk, want ik denk dat het toch niet lukt. De grond is veel te hard. Ik wacht nu op regen want dan wordt de grond een soort slib en wil ik in de rest van de tuin gras zaaien. Ik hoop dat het dan kiemt zonder al dat wrikken. Volgens de verpakking mag ik tot eind oktober zaaien, dus dat wordt spannend.

De buurman Yves (die van de floc) staat hier achter op zijn terrein vreselijk lawaai te schoppen met een zaagmachine. Het is nog steeds zijn terrein. Ik ben gestopt met de notaris achterna te zitten, het wordt nu toch winter en we kunnen niks doen op dat land. Ik denk wel af en toe met zorg aan de € 5000 die we er al voor betaald hebben. Straks kunnen ze dat niet vinden.

Yves heeft een boel wijngaarden, maar eentje, die ook nog pal langs de weg ligt, verzorgt hij niet meer. Dat is goed te zien, de helft van de wijnstokken is dood, er wordt niet gesnoeid, maar ook wordt er geen vergif gestrooid. Er hangen wel hier en daar druiven aan. Ik was daarvan aan het snoepen, toen Yves langs kwam. “Rammassez, rammassez,” riep hij, om aan te geven dat ik de druiven kon verzamelen. Ik ben inmiddels al een paar keer met een plastic tas en een snoeischaar bezig geweest. Elke dag eet ik trossen zoete witte druiven. Ik heb hem netjes bedankt. En hij mag herrie maken zonder dat ik hem een k.tfransman noem. Oh ja, en ik mag hem ook geen Yves noemen, want hij heet voor ons monsieur Paveillac.

Verder ben ik supertrots op mijzelf omdat ik uitgevonden heb hoe je zenders zet op de internetradio. Dat is een radio die via het draadloos netwerk werkt, hetzelfde als radio via de computer. De internetradio heeft RJ voor zijn verjaardag gekregen van mij (hij heeft hem wel zelf betaald, ik had toen geen geld bij me).
Al die tijd heeft RJ gebruik gemaakt van de voorgeprogrammeerde zenders die er op zaten. Je kunt echter de radio ook voorzien van lijsten waar je je eigen zenders in zet. Zoals Studio Brussel voor RJ en Radio 1 voor mij.
Ik ben in totaal zeker 6 uur bezig geweest om dat voor mekaar te krijgen. Ik heb eerst uitgevogeld welke website ik daarvoor nodig heb, daarna uitgevogeld hoe deze website werkt (Frans, weet je, alles staat erin, maar niemand legt uit waar het staat) en toen sloeg de website op tilt. Vervolgens heb ik uitgevogeld dat die website eigenlijk alleen op Internet Explorer draait (Frans, weet je) en wij hebben Firefox. Dus heb ik Internet Explorer gedownload (drie keer) want daar gaat ook steeds wat mis mee (Windows Seven, weet je, daar kunnen de Fransen niks aan doen). En toen had ik het voor mekaar. Ik heb onze lijsten zo lang mogelijk gemaakt, elke zender die ik maar kon bedenken zit erin. En ze doen het allemaal. Ik ben wel blij dat ik met pensioen ben, hoe doen mensen die werken dat toch?

Het is vandaag 14 oktober en de temperatuur is ongeveer 25 graden. Maar dat vinden ze hier ook uitzonderlijk. Toch kun je goed merken dat het ook herfst is. ’s Morgens is het heel mistig en koud, de bomen zijn aan het verkleuren en het is vroeg donker. In de zon is het heerlijk, maar als je met een bezwete rug in de schaduw komt staan, is er een lelijk windje dat je laat weten dat de zomer is afgelopen. Nu ja, van mij mag het wel gaan regenen. Voor het graszaad dan.

Hier is de LINK  naar de foto’s van de laatste drie weken. Of klik op het onderstaande plaatje.