Lentebezoek op Taule

Het is altijd weer leuk om te rapporteren over Taule. Het weer daar is in grote lijnen hetzelfde als hier, alleen vijf graden warmer. Zo was net als hier de maand maart warm en de maand april koud en nat. Gelukkig werd Roelof wat afgeleid door het bezoek van neef Roel en van Reina en haar kinderen. Het is veel gemakkelijker geworden om gasten te ontvangen nu de slaapkamer en badkamer in het hoofdhuis klaar zijn. En we hebben ook een goede oplossing gevonden voor slecht weer: een tafel in de 'bijkeuken' en verwarming en licht daar, gaven ons de mogelijkheid om hele avonden lekker spelletjes te doen met Reina en de kids. Overigens brachten die zulk prachtig weer mee dat we ook nog bij het kampvuur gezeten hebben.

Roelof-jan bleef het hele voorjaar op Taule. Hij heeft al die tijd last gehad van zijn rug en van onze besluiteloosheid. Het eerste was het ergste. De slaapkamer is nu wel goeddeels af en hij heeft ook nieuwe luiken gemaakt. Maar de steeds terugkerende pijn in de rug is wel een indicatie dat hij fysiek niet geschikt is voor dit soort werk. Dus we besteden veel tijd met nadenken over de toekomst.

De aankoop van het stuk land achter onze tuin (tot de beek) is opnieuw vertraagd. De hypotheekgever van de verkoper moet nog toestemming geven voor de verkoop, en dat duurt inmiddels al drie maanden. Bovendien had die toestemming ook wel een jaar eerder gevraagd kunnen worden. Het stuk land is 'verkocht' en aan de notaris betaald op 19 april 2010. Inmiddels heeft Yves, de verkoper, het land ontruimd en ons toestemming gegeven het te betreden. Roelof-jan is dus gewoon doorgegaan met het wegknippen van bramen en sleedoorn, zodat we al een aardig rondje kunnen lopen. Maar we kunnen natuurlijk nog niet met grote machines het terrein op en bijvoorbeeld een boomgaard planten.

Deze zomer blijft Roelof-jan in Oudenbosch. Ik ga begin juli met Erik en Katelyn naar Taule en kom half augustus met Petra en haar gezin terug. In die tussentijd ontvang ik bijna al mijn broers en zussen met aanhang. Echt vakantie!

De foto's kun je via deze link bereiken.

Er waait een koude wind over Taule

Het heeft wat tijd gekost dit keer voordat ik weer een blog over Taule maakte. Dat komt omdat Roelof-jan en ik het niet eens zijn over de vervolgstappen. En ik schrijf deze blog, dus echt neutraal wordt hij niet. Maar ik probeer een en ander te beschrijven.

Het verschil van mening gaat over de eventuele verkoop van Taule. Er is een makelaar op bezoek geweest die het huis op een verkoopprijs schatte die € 50.000 lager ligt dan wat we zelf geïnvesteerd hebben. Dan reken ik het werk van RJ niet eens mee. Ik wil Taule liever behouden. Ik vraag RJ om het langzaam af te maken en afwisselend in Frankrijk en Nederland te wonen. Ik denk dat een afgemaakt huis voor onszelf heel waardevol is en als we het eventueel alsnog willen verkopen misschien ook meer oplevert. RJ wil het advies van de makelaar volgen. Die geeft aan dat het verstandig is om niets meer te investeren, want een eventuele koper kan dan de eigen wensen realiseren. Ook adviseerde hij om een paar visueel storende aspecten aan te passen, zoals het opruimen van de tuin en het huis en de annex helemaal af te maken.

De reden dat RJ Taule wil verkopen, is dat het huis in Oudenbosch de eerstkomende jaren vrijwel zeker niet verkocht wordt. Alhoewel we het financieel wel kunnen dragen, willen we allebei niet twee huizen hebben. RJ zegt dat hij weliswaar geld moet toegeven op Taule, maar veel minder dan op het huis in Oudenbosch. Hij wil het huis in Oudenbosch eventueel uit de verkoop halen.

Roelof heeft een nieuwe planning gemaakt en gaat nu de adviezen van de makelaar opvolgen. Eerst maakt hij de slaapkamer af. Samen met de nieuwe badkamer is er nu een prima logeergelegenheid op Taule. Hij wilde ook een keuken gaan bouwen, maar daar steekt hij nu dus geen geld in.

We waren op een heel verkeerde tijd naar Frankrijk gegaan. Dat was zeker niet bevorderlijk voor een goede discussie. Normaal kan het in februari wel tot 20 graden worden en nu was het -12. Heel uitzonderlijk, ook al omdat er sneeuw lag en dat was nog nooit vertoond. Niet het ideale weer om in een door en door koud huis aan het werk te gaan. Misschien juist daardoor kreeg Roelof-jan het na twee weken in heel ernstig zijn rug en dat is nu, na vier weken, nog niet beter.

We geven onszelf nu een lange tijd om na te denken. Misschien vraagt hij nog een andere makelaar om te komen kijken. En deze zomer gaat Roelof in Nederland wonen en ik een tijd in Frankrijk. Misschien gebeurt er in de tussentijd iets dat ons helpt een goed besluit te nemen. Hij kan dan lekker in de tuin werken en ik kan vakantie vieren met bezoekers.

Natuurlijk zijn er wel foto's gemaakt. En die kun je via deze LINK bekijken.

Taule is een huis geworden

Waar eerst een schuur stond, staat nu een huis. Op één deel na (in de annex) zijn er nu overal deuren en ramen in plaats van poorten. Die poorten, de meeste had RJ zelf gemaakt uit afvalhout dat er al lag, zijn wel belangrijk geweest. Niet alleen om het huis enigszins winddicht te maken en ontoegankelijk voor poes Bruni en collega's, maar vooral ook om Taule achter te kunnen laten zonder dat iedereen er doorheen kan wandelen. Dit keer kon RJ naar Nederland door: gewoon de deur op slot te doen.

De aanhanger heeft hij daar gelaten, netjes onder de overkapping van het balkon. Heeft Bruni ook een plekje uit de wind en de regen om te slapen.

In de bijgaande fotoserie kun je zien dat ook Petra een bezoek heeft gebracht aan Taule. Na A3n, Corry en Willem en de kinderen en Rich en José was zij onze achtste bezoeker uit Nederland. Petra had een 'kamer' in de schuur en moest nog gebruik maken van de badkamer in de annex, dus buitenom. Op de foto's kun je zien dat inmiddels de badkamer in het hoofdhuis helemaal af is. Maar er is nog werk genoeg, het eerstkomende jaar is RJ wel zoet.

Helaas blijft ons huis in Oudenbosch onverkocht en gezien de crisissfeer in Nederland zal dat nog wel jaren zo blijven. Twee huizen met tuinen, zo ver van elkaar, is niet ons ideaal. We zoeken nu verder naar oplossingen daarvoor.

De foto's kun je deze keer vinden op: Taule dec 2011

Keienrommel wordt rommelkeien

Michael noemt Taule: Rommelkeien. Hij heeft gelijk, er is veel rommel en er liggen veel keien. Maar het gaat vooruit, en snel ook.

Was RJ tot nu toe vooral bezig met het dak, de vloer, de leidingen en de aan en afvoer van de badkamer, nu ineens is daar een echte kamer. Aan elke kant een deur, dat benadrukt het kamergevoel. Er moet nog van alles gebeuren, maar het is wel de eerste ruimte in het hoofdhuis met deuren.

Over deuren gesproken, er zijn afspraken gemaakt voor de levering van alle resterende deuren en ramen van het hoofdhuis. Ik zal jullie de lijdensweg besparen die eraan vooraf ging, maar nu staat echt alles op papier en is de bestelling gedaan. Ook heeft RJ afgesproken dat alles vóór eind november geplaatst zal zijn Ik geloof niet dat hoongelach hier echt op zijn plaats is,  maar ik snap het wel.

RJ heeft zijn werk in de badkamer afgebroken om op twee-drie plaatsen muren te bouwen. Het open gat in de slaapkamer met daaronder de schuur (zie foto’s) is hij aan het dichtmetselen, waarbij hij dan gaten openlaat voor ramen. Ook de poort die als voordeur gaat dienen, wordt voor de helft dichtgemetseld. Wordt vervolgd.

Intussen heb ik bergen werk verzet. Letterlijk. Ik ben nog niet helemaal klaar, maar dat komt omdat ik moet wachten tot RJ klaar is bij de poort van de oprit. En dan is alles weg.

Ik heb graszaad gekocht en een paar stukjes grond ‘losgemaakt’. Lees: ik heb erin zitten wrikken. En dan geharkt en zaad gestrooid. Vervelend werk, want ik denk dat het toch niet lukt. De grond is veel te hard. Ik wacht nu op regen want dan wordt de grond een soort slib en wil ik in de rest van de tuin gras zaaien. Ik hoop dat het dan kiemt zonder al dat wrikken. Volgens de verpakking mag ik tot eind oktober zaaien, dus dat wordt spannend.

De buurman Yves (die van de floc) staat hier achter op zijn terrein vreselijk lawaai te schoppen met een zaagmachine. Het is nog steeds zijn terrein. Ik ben gestopt met de notaris achterna te zitten, het wordt nu toch winter en we kunnen niks doen op dat land. Ik denk wel af en toe met zorg aan de € 5000 die we er al voor betaald hebben. Straks kunnen ze dat niet vinden.

Yves heeft een boel wijngaarden, maar eentje, die ook nog pal langs de weg ligt, verzorgt hij niet meer. Dat is goed te zien, de helft van de wijnstokken is dood, er wordt niet gesnoeid, maar ook wordt er geen vergif gestrooid. Er hangen wel hier en daar druiven aan. Ik was daarvan aan het snoepen, toen Yves langs kwam. “Rammassez, rammassez,” riep hij, om aan te geven dat ik de druiven kon verzamelen. Ik ben inmiddels al een paar keer met een plastic tas en een snoeischaar bezig geweest. Elke dag eet ik trossen zoete witte druiven. Ik heb hem netjes bedankt. En hij mag herrie maken zonder dat ik hem een k.tfransman noem. Oh ja, en ik mag hem ook geen Yves noemen, want hij heet voor ons monsieur Paveillac.

Verder ben ik supertrots op mijzelf omdat ik uitgevonden heb hoe je zenders zet op de internetradio. Dat is een radio die via het draadloos netwerk werkt, hetzelfde als radio via de computer. De internetradio heeft RJ voor zijn verjaardag gekregen van mij (hij heeft hem wel zelf betaald, ik had toen geen geld bij me).
Al die tijd heeft RJ gebruik gemaakt van de voorgeprogrammeerde zenders die er op zaten. Je kunt echter de radio ook voorzien van lijsten waar je je eigen zenders in zet. Zoals Studio Brussel voor RJ en Radio 1 voor mij.
Ik ben in totaal zeker 6 uur bezig geweest om dat voor mekaar te krijgen. Ik heb eerst uitgevogeld welke website ik daarvoor nodig heb, daarna uitgevogeld hoe deze website werkt (Frans, weet je, alles staat erin, maar niemand legt uit waar het staat) en toen sloeg de website op tilt. Vervolgens heb ik uitgevogeld dat die website eigenlijk alleen op Internet Explorer draait (Frans, weet je) en wij hebben Firefox. Dus heb ik Internet Explorer gedownload (drie keer) want daar gaat ook steeds wat mis mee (Windows Seven, weet je, daar kunnen de Fransen niks aan doen). En toen had ik het voor mekaar. Ik heb onze lijsten zo lang mogelijk gemaakt, elke zender die ik maar kon bedenken zit erin. En ze doen het allemaal. Ik ben wel blij dat ik met pensioen ben, hoe doen mensen die werken dat toch?

Het is vandaag 14 oktober en de temperatuur is ongeveer 25 graden. Maar dat vinden ze hier ook uitzonderlijk. Toch kun je goed merken dat het ook herfst is. ’s Morgens is het heel mistig en koud, de bomen zijn aan het verkleuren en het is vroeg donker. In de zon is het heerlijk, maar als je met een bezwete rug in de schaduw komt staan, is er een lelijk windje dat je laat weten dat de zomer is afgelopen. Nu ja, van mij mag het wel gaan regenen. Voor het graszaad dan.

Hier is de LINK  naar de foto’s van de laatste drie weken. Of klik op het onderstaande plaatje.

 

De brievenbus

Terwijl de crisis voortduurt, ministers en staatshoofden in paniek vergaderen en beurzen kelderen, maken wij ons druk om een brievenbus. Of eigenlijk maken we ons daar niet druk om, want het is allemaal al geregeld.

Toen we hier pas begonnen, kwam de postbode bij Roelof-jan langs om aan te geven dat de brievenbus niet op de goeie plek stond. Ze maakt zich daar nogal druk over. De brievenbus hadden we geërfd van de vorige bewoners. Het was een zeer gammel ding en stond op de hoek van de schuur. RJ gaf aan dat hij het begrepen had en ging over tot de orde van de dag. Immers er werden grote werken gedaan door enorme vrachtwagens en machines, een brievenbus zou alleen maar in de weg staan. Nicolas de aannemer reed zelfs een keer de oude brievenbus er uit, dat is eigenlijk onmogelijk want hij stond tegen de muur van de schuur. Maar hij is dan ook vaak genoeg tegen die muur gedenderd.

We woonden hier niet en kregen zelden brieven. Alleen die van de EDF (elektriciteitsmaatschappij) zijn belangrijk, daarmee kun je in Frankrijk aantonen dat je er echt woont. Dat is in ons geval nogal verwarrend. We wonen op Taule, maar Taule is van oudsher een onderdeel van het buurtschapje Le Castellan. De notaris had daarom als adres Le Castellan opgeschreven, dat ligt helaas tweehonderd meter verderop. Onze bank had dat adres overgenomen van de notarispapieren, en zelfs nu nog krijgen we regelmatig post bij de buurman, die dan de auto pakt om die bij ons af te leveren. Gelukkig is dat een aardige vent en ook nog metselaar, dus we hebben hem misschien ooit nodig.

Toen we elektriciteit kregen, dachten we dat het nu verder goed zou gaan, maar die schreven ons in op Taulet. Dat bestaat ook en ligt een kilometer verderop. Mogelijk ligt bij hun nog post, maar die mensen kennen we niet. Natuurlijk heb ik ijverig geprobeerd die adressen netjes op Taule over te zetten, maar ondanks vriendelijke antwoorden die altijd eindigen in ‘pas de soucis’ (geen zorgen) is dat tot nu toe niet gelukt. Gelukkig hebben we meestal dezelfde postbode en die bezorgt kaartjes met ‘Van Dongen, Courrensan’ keurig bij ons.

Terug naar de brievenbus. RJ kocht een nieuwe bij de Gedimat (de plaatselijke Gamma) alwaar we geregistreerd staan als ‘Van Dongen, Le Castellan’ dus de rekening moeten we nog krijgen van de metselaar. Ik mocht de kleur kiezen en ik koos een gele, de enige andere mogelijkheid is groen. Geel staat beter bij de ‘gele’ stenen van ons huis, vandaar.

Het duurde drie maanden voordat ik een keer de postbode zag. Ik hield haar aan en vroeg waar we het beste de nieuwe brievenbus konden plaatsen. Ik wilde hem graag bij onze toekomstige ‘voordeur’. Dat is nu een wrakke poort die volledig wordt vastgespijkerd wanneer we in Nederland zijn. De postbode gaf geen krimp en vond het een prima plek. Ze gaf precies aan hoe en waar de brievenbus geplaatst moest worden.

Door de week werkt RJ echt, maar in het weekend doet hij karweitjes. Afgelopen weekend ging hij de nieuwe brievenbus plaatsen. Eerst moet er een paal de grond in. Dat kan hier niet, de grond is een soort beton. Dus haalt hij dan al zijn doordeweekse werkspullen uit de kast en begint de boren en te slijpen en te kloppen. Er ontstaat dan een krater. Daarin wordt de paal met daar bovenop de brievenbus gemonteerd geplaatst. Tot slot wordt het geheel weer aangevuld vanuit de hopen grond die nog steeds (minder) onze achtertuin ontsieren. De brievenbus staat zo, dat als je uit Gondrin komt (daar is het postkantoor) je de auto niet uit hoeft, je kan de post er zo in mieteren. Ook handig: de bus is afgesloten met een slotje.

De maandag daarna zag RJ door het raam toevallig de postbode aankomen. Ze kwam van de andere kant! Ze stopte, stapte uit, liep helemaal om de auto heen en deed de post in de nieuwe bus. Heel onpraktisch. De volgende morgen zag ik haar aankomen (weer van de verkeerde kant) en ik ging poolshoogte nemen. Nee, ze was heel tevreden met de nieuwe bus, hij stond heel goed en veel beter dan de vorige. Praktisch is geen Frans woord.

Maar wel leuk dat ze ons meteen de mores van de post leerde. We konden aangeven of we wel of niet ‘pub’ (publiciteit, reclame) in de bus wilden. Nou dat wilden we wel als we in Frankrijk waren, maar niet als we beiden in Nederland zijn. Geen nood: zij kon de brievenbus met haar master-sleutel openen en in de gaten houden of hij niet overliep.
Ook legde ze ons het ‘pince-à-linge’ systeem uit (bedankt Corry, dat we zo goed Frans kunnen, we begrijpen echt alles). Als je een brief of een kaart wil versturen, leg je die IN de brievenbus en je steekt een wasknijper aan de klep. Zij neemt de post mee en verstuurt hem voor je ( ja natuurlijk moet je er dan wel een postzegel op doen). En nog mooier: wanneer je de postbode wilt spreken, bijvoorbeeld om aan te geven dat je een paar weken met vakantie bent, doe je ook de wasknijper aan de brievenbus. Maar GEEN post erin. Dan toetert ze een keertje en kun je naar buiten komen om al je zaakjes te regelen.

Nee ‘praktisch’ is geen Frans woord. En de Fransen gaan kapot aan de hoge staatsschuld. Sarkozy en Merkel moeten Europa redden. Maar hier stopt de postbode als er een wasknijper aan de brievenbus zit.

Frankrijk is leuk, alleen jammer dat er zoveel .......

Het is vandaag 27 september en het is negen uur 's avonds. Ik zit buiten. Het is heel donker. Niet ver hier vandaan hoor ik uilen met elkaar communiceren. Bosuilen, volgens mij.  In de verte hoor ik tractoren, ik denk dat ze de mais aan het overladen zijn. Eigenlijk is het tussen de momenten van doodse stilte, best lawaaiig hier. Achter mij, in het hoofdhuis, heb ik een wifi-extender in het stopcontact geprikt. De zender daarvan zit in de annex in het stopcontact, met een draadje aan de router/modem, die hier livebox heet. Ik zit aan een tafel die gemaakt is van een deur, de 'poten' zijn van betonstenen. Rechts van mij staat een kaarsje, links een ledlampje dat ingeplugd is in de usb-uitgang van de laptop. Ik heb een T-shirt aan en een korte broek. In Nederland is het mooi weer, zo zie ik op de buienradar die standaard op de openingspagina van Google staat. Maar niet zo 'mooi' als hier: vandaag was het 32 graden.  Veel te warm overigens, ik heb vooral sudoku's zitten maken in de schaduw.
 
In Frankrijk wonen lijkt niet op in Frankrijk op vakantie gaan. Oh ja, we hebben ook die sterrenhemel en elke dag stokbrood voor lunch. Maar er is meer. Gisteren heb ik in Eauze boodschappen gedaan. Op de fiets. Dat is 13 km heen en weer terug. Niet echt veel met een fiets, maar wel wat spannend als je de enige fietser bent. Vanmiddag kwam Regis, de buurman, even praten. Ik had hem gebeld omdat ik me zorgen maakte over een turbine van hem die 's nachts zoveel lawaai maakte. Nu staat de turbine uit. Très gentil, Regis! We hebben een doosje op de voorruit van de auto, zodat we bij de peage niet meer hoeven stoppen, geld wordt automatisch van de rekening afgeschreven.
 Maar in Frankrijk 'wonen' heeft ook veel nadelen. Ze maken mooie dingen hier, maar niet erg praktich. De slipjes die ik hier kocht zien er verleidelijk uit, tot er aan alle kanten elastiekjes los gaan zitten. Als je daar teveel aan trekt, hou je geen slipje over. De plastic bakjes voor de vriezer, hebben en gegolfd randje. Mooi, maar alle vuil gaat daar onder zitten. Ik heb mij aangemeld voor de volkshogeschool. Maar ik moet in de krant lezen dat de cursussen al begonnen zijn. De wifi-extender komt aan in een mooie doos. Onduidelijk hoe die open moet. Ik knip hem tenslotte maar open. Dan zie ik dat ik aan twee hendels had moeten trekken, met een strip zou de doos in een keer open zijn. Geen Fransman komt op het idee om 'ouvrez ici' op die hendels te zetten. Roelof kan je de hele avond bezighouden met verhalen over de Franse doe-het-zelf-spullen.

Maar ondertussen beginnen we te leren hoe het moet. Regel nooit iets via internet, zelden per telefoon, ga er gewoon naar toe en praat met ze. Dan doen ze alles voor je.

Intussen gaat de verbouwing door. Zie de foto's, die deze keer wel heel veel tekst hebben meegekregen.

Een terras voor het bezoek, én voor ons.

Het was enkele dagen slecht weer, het regende en waaide. De klei in de tuin veranderde in zompige modder, die vreselijk aan je schoenen plakt. Wat was ik blij toen het betonnen terras gestort was, juist voor we vier gasten kregen. Nu kunnen we buiten eten. Eigenlijk is het huis 36 m2 groter geworden.

De mannen van Nicolas, de aannemer zijn enkele weken aan het werk geweest. Ze zijn erg aanwezig, werken op verschillende plaatsen tegelijk en hebben overal spullen liggen. Het schiet wel lekker op, maar toch ben ik blij dat ze weer weg zijn. Dit was de laatste keer dat we zo veel werk hadden voor hen

Hier vind je de foto's.

Het enige grote karwei dat nog moet gebeuren door buitenstaanders, is het plaatsen van de trap, deuren en ramen. De man die langs zou komen om de offerte te bespreken kwam niet opdagen, bleek vervolgens met vakantie, is pas terug als wij weer weg zijn, zo gaat het hier altijd. Ook zoiets: het land dat we bij zouden kopen hebben we in april 2010 betaald. Er zijn eigenlijk geen problemen meer, maar nog altijd is de akte niet gepasseerd bij de notaris. Bellen en mailen helpt eigenlijk niet, het is net stroop. Cultuur, zullen we maar zeggen.