Tour de France

Als je in Frankrijk woort, dan moet je toch ooit naar de Tour de France gaan kijken. Ook al weet je alleen dat er een gele trui en een bolletjestrui bestaat en je nog nooit van Laurens en Bauke hebt gehoord.
Twee jaar geleden kwam de Tour door Auch, maar het was te warm en te ver. Er waren veel Termeers hier toen en we keken naar de tv. Prachtige beelden van de Gers, vooral vanuit de helikopter. Ik had geen spijt dat ik niet gegaan was.

Dit jaar kwam de 19e etappe echter wel heel dichtbij. Voor de kenners: als je bij Roques rechtdoorfietst kom je na enkele kilometers bij Lagardere. Daar kwam de Tour langs op 25 juli, komend uit Vic-fezensac en op weg naar Condom.
Ik besloot dat Roelof met me mee moest, met de (elektrische) fiets. Onze pasgetrouwde vrienden Ton en Peter wist hij over te halen om ook mee te gaan fietsen (zij dan zonder elektriciteit). We spraken af dat we om half twaalf naar de karavaan zouden gaan kijken, dan samen picknicken in afwachting van de Tour zelf. Ton en Peter zochten een prachtige plek uit en twee flessen wijn en Roelof bakte een preitaart. Ik laadde de elektrische fietsen op, niet denken dat ik nooit iets doe.

Het was de hele week prachtig weer, alleen op 25 juli werd er 'alerte orange' afgegeven: onweer. Onweer is hier heel indrukwekkend, vooral als je binnen staat en je ziet je halve tuin wegwaaien. Roelof en ik gingen toch heel dapper op de fiets naar de 'mannen', die aan de andere kant van Courrensan wonen. Voor kenners: aan de weg van Courrensan naar Vic-Fezensac. Het was toen nog droog.
De mannen hadden al lang besloten om met de auto te gaan, en dat bleek heel verstandig, want het begon meteen te gieten. Ze hadden inderdaad een prachtige plek uitgezocht, op een klein zijweggetje van de route. Tien meter lopen en we konden genieten. Meteen bleef de inhoud van de picknickmand droog in de auto.

De karavaan kwam met grote snelheid voorbijgereden. Ze moesten de renners natuurlijk voor blijven. Je moest wel zorgen dat je op het gras bleef, anders werden je tenen eraf gereden. Uit de auto's werden kleine hebbedingetjes gegooid. de eerste auto gooide een 'tas', dat was handig bekeken, want die gebruikte we vervolgens om alle andere spulletjes in te doen. Voorlopig hebben we genoeg sleutelhangers, brillendoekjes en zakjes ranja.

Het duurde een half uur, dat was ook omdat er van elke reclame-uiting wel vijf auto's langskwamen. Daarna gingen we picknicken. Vanwege de voortdurende stromende regen, deden we dat in de auto. Voorin zitten Ton (links) en Peter, die wilden natuurlijk bij elkaar zitten. Roelof zit achterin en ik zit in de bagageruimte om het eten aan te geven en de foto te maken.









We hadden net de laatste slokjes wijn op toen er weer auto's en motoren in beeld kwamen. Dus we namen weer een plek in langs de route. In de verte kon je door een waas van regen zien wat er aan kwam.

Het begon alleen maar harder te regenen. De kopgroep flitste voorbij. En na veel auto's en motoren de kop van het peloton.

 In het peloton de bolletjestrui en de gele trui (achterin de foto). En tenslotte de staart van het peloton.

Daarna natuurlijk weer een serie auto's, de brandweer en de bezemwagen.  Wij dropen (letterlijk) weer af naar de auto en reden terug naar de boerderij van Ton en Peter. Na een bakkie stapten we op de fiets, het was inmiddels droog geworden. Maar na een paar honderd meter gingen boven nog eens de sluizen open. Even aarzelden we, terug of door? Het werd door. In de hoogste versnelling en op de hoogste stand van de motor zijn we naar huis geraced. Waren we toch net een beetje Tour de France.
Daarna ben ik twee uur in bad gaan zitten om warm te worden en te bedenken wat een leuke dag ik dit had gevonden.

Internet partout

Uw internetverbinding is instabiel, staat bovenin het balkje van mijn telefoon.
Internet partout, dat beloofde Sarkozy. Hij bedoelde met partout: heel Frankrijk.
Ik ben al heel blij als ik internet overal in en rond het huis heb.

Het is niet alleen maar mopperen. Het netwerk hier wordt steeds sterker. Belangrijk, want we zijn voor bijna alles van wifi afhankelijk: vaste en mobiele telefoon, radio, tablets, computers en zelfs tv. Maar de verbinding gaat steeds op en neer en valt heel vaak uit.

Toch ben ik heel tevreden. Dat komt van de extenders. Extenders zijn kastjes waarmee je het wifi-signaal via de elektrische bedrading kunt doorgeven aan andere gedeeltes in het huis. Wij hebben dikke muren tussen de verschillende ruimtes, daarom hebben we die extenders nodig. De extender bestaat uit twee delen. Een deel plug je in in de centrale, het andere deel doe je in een stopcontact waar je wifi wilt hebben.

Bijvoorbeeld buiten, onder het balkon. Dan zie je meteen dat ons huis nog niet helemaal af is:

Voordat we officieel verhuisden, heb ik hier een zomervakantie doorgebracht met allerlei familieleden. We hadden drie bronnen van wifi: de wifi-centrale in de annex, een extender in het hoofdhuis op de slaapkamer en een tweede in wat nu de keuken is, die extender zorgde ook voor internet onder het balkon.
Zo hadden we overal wifi.

Toen we echt verhuisd waren, ging het hoofdhuis, inclusief het elektrische systeem, behoorlijk op de schop. We hadden aan één extender genoeg, die zat eerst in de slaapkamer, later in Roelofs bureau.

Vorig jaar was de nieuwe keuken klaar. De tweede extender werd uit de mottenballen gehaald en op zijn oude plek geplaatst. 

Maar het werkte niet. Eén van de drie wifibronnen weigerde steeds dienst en nog lastiger, het was steeds een andere bron die het liet afweten. Andere stopcontacten, andere ruimtes, niks hielp. Ik zat uren te googelen maar vond nergens een oplossing. Ze zijn niet kapot. Ze hadden het perfect gedaan!  We dachten dat het aan de veranderde bedrading lag.

We losten het op door met één extender te werken. Die werd in het hoofdhuis steeds in het rond gedragen. Meestal zat hij in het bureau van Roelof. Beneden en buiten was er dan geen wifi. Ik loste het op door buiten alleen nog spelletjes te spelen en de gedownloade krant te lezen. Volgens Roelof was het wel goed zo, maar ik bleef het zonde vinden om een extender van meer dat 100 euro in de la te hebben liggen en geen internet in de begane grond van het hoofdhuis + buiten te hebben.

Ten einde raad belde ik Orange, onze provider. Ik moest eerst aan allerlei mensen uitleggen wat een extender was, en eindelijk kreeg ik iemand die me begreep. Hij plaatste een stukje software op mijn laptop, toetste daar alle codes van de extenders in en floep: alles werkte. Het stukje software staat er nog steeds en daarop kan ik tevreden kijken naar mijn twee extenders. Prachtig!

Uw internetverbinding is instabiel, staat nog steeds bovenin het balkje van mijn telefoon.

Dat klopt, maar wel internet-overal! Hoezee!

Stomme trut

Dat ben ik. Maar ik wist dat het ooit zou gebeuren met al die smalle weggetjes hier. Als enig verweer heb ik dat ik maar nèt met een wiel van het asfalt af was en meteen wegzakte. Het was daar kleddernat, dat verwacht je niet na weken van tegen de dertig graden. De postbode (gele autootje) was veel verder uitgeweken en niet weggezakt.

Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:

Er kwam al snel een buurman met een vier-wiel aangedreven auto. Die trok mijn auto professioneel uit de geul. En hij weigerde vervolgens enige betaling. Twee zoenen was alles wat hij wilde accepteren.
Schatjes die Gersois.

De laatste ronde

Het zit erop, ons huis is verbouwd. We gebruiken het hele huis nu de bijkeuken af is. Alles heeft zijn definitieve plek. Dat wil niet zeggen dat het af is. Er ligt nog wel een jaartje werk. Roelof is begonnen met het schuren en lakken van het houtwerk van de schuur buiten. Daarvoor is mooi, droog weer nodig. Het gaat hem drie maanden kosten. Daarna staan nog allerlei dingen te wachten, een hek rond het balkon, de afwatering van het balkon, wat kantjes en randjes. De vraag 'wat doet Roelof nu eigenlijk?' hoeft dus nog niet gesteld te worden.

Ook de tuin vraagt steeds meer aandacht. We hebben natuurlijk een groot stuk erbij getrokken dat onderhouden moet worden. Roelof maait het met de trekker. Hij knipt ook de randen vrij, zodat de beek aan het einde van de tuin mooi in beeld is.
Ook het 'gazon' van de tuin is her en der opnieuw ingezaaid en veel groter geworden. Ik ben een middag per week bezig met maaien. Gelukkig vind ik het leuk. En in hoog zomer wordt het gras geel en dan maai ik twee maanden niet. Daar staat tegenover dat je hier begin december de laatste keer maait, en eind januari de eerste keer. Ik kan dus lang genieten.

Het bezoekersseizoen is ook weer begonnen.Kleindochter Merel en vriendje Carlo maakten er een heel project van: lopen van Bordeaux naar hier en dan van Toulouse naar Narbonne. Met volle bepakking. Het lopen werd treinen, ze hadden zich wat vergist in de afstanden. En ze bleven hier vijf dagen logeren. De annex is er helemaal op ingericht.

We krijgen langzamerhand ook steeds meer sociale verplichtingen. Deze week ons eerste huwelijk in Courrensan! Nee, van vrienden, niet van ons.
Mijn grootste sociale verplichting wordt een jaarlijkse reis naar Singapore. Ook deze winter ga ik weer. Nou ja, nog één foto dan:

Kijk voor de foto's van alle werken op De laatste ronde.

Verboden

Ik ken alle plekjes. De combinatie tussen een elektrische fiets en een botanisch geïntereseerde is perfect. Mijn fiets zoeft en ik speur de bermen af. Ik kan stoppen in één tel en met mijn telefoon knip ik foto's.

Dit zijn bijenorchideëen. Een mannetjesbij wordt gelokt door de bloem die lijkt op een vrouwtjesbij, zo wordt de bloem bevrucht.

Maar wat gebeurt er? De machines komen en maaien rücksichtslos (natuurlijk een Duits woord) alles af.

Dit heb ik gered. Twee vaasjes wilde orchideeën en een vaasje wilde gladiolen. Verboden te plukken, maar met de maaier achter mij, voel ik me niet schuldig. Als de weg naar Olland. Maar dan chic.

Tuinbonen

Tegenover ons huis is een akker waar de hele winter tuinbonen op hebben gestaan. Dat was niet om bonen te oogsten, maar als groenbemester. Groenbemesting is het zaaien van een plantensoort die goed is voor de grond. Zo stonden er in Oudenbosch afrikaantjes naast ons huis, dat is een plant die aaltjes (bodembeestjes) bestrijdt.

Maar hier dus tuinbonen, die zijn goed omdat ze stikstof in de grond brengen. Ik kijk vanuit de annex uit op dat veld en het was de hele winter mooi groen. De volgende foto is van 'bovenaan de berg' gemaakt. Links zie je ons huis. Rechts, van boven naar beneden: gras (van Taulet), de tuinbonen en water. Een deel van de tuinbonen was toen overstroomd. Je ziet hoe mooi groen de tuinbonen zijn.

De tuinbonen begonnen dit voorjaar te groeien en te bloeien. Prachtige planten werden het, zonder zwarte luis (dit voor de kenners) met bloemen die in kleur varieren van zwart, een soort paarsrose naar wit en allerlei combinaties hiervan. 

Tussen de tuinbonen bleek ook nog phacelia te staan. Phacelia is ook een groenbemester, met blauwe bloemen waar bijen gek op zijn. Het wordt in Nederland bijenvoer genoemd. Het was een aangenaam geheel.

Er waren zoveel bloemen dat de hele buurt onder het stuifmeel kwam te zitten. Op de buitentafel, op het terras, op de auto's. Alles werd geel, zoiets als Saharazand maar dan poeder. Het rook ook heerlijk naar bloemen.

Om jullie een indruk te geven hoe hoog de planten waren, heeft Roelof een foto van mij genomen in te tuinbonen.

Kun je me niet vinden? Dan nog een, maar dichterbij.

Afgelopen week kwam Regis langs, de eigenaar van die grond. Regis is een intelligente boer die gek is op nieuwe technieken. Heel on-Gers. Hij komt dan ook uit de Bearn, dat is in de Pyreneen. Hij praat graag, veel en lang over zijn werk. Hij legde uit dat hij eerst mais zou gaan zaaien op dit veld. De tractor zou dus over de tuinbonen heen maiskorrels in de grond duwen. Dat doen ze met GPS die precies tussen de tuinbonenplanten de maiskorrels neerlegt. Tijdens dit proces zou natuurlijk een deel van de tuinbonenplanten platgereden worden. Maar dat was geen probleem, daarna zou het hele perceel platgereden worden. Zo gebeurde het. Vanuit mijn raam kon ik de tractor zien.

De tuinbonen zijn nu een paar dagen plat. De stengels zijn gebroken en ze worden zwart. Dat is ook de bedoeling, zo doceerde Regis, want zwarte dingen houden de warmte beter vast dan de gele klei waar de maiskorrels in liggen. De mais kiemt daardoor beter en sneller. Ook zitten de slakken tevreden in de zwarte tuinbonen. Tegen de tijd dat die vergaan zijn, zijn de maisstengels zo sterk dat de slakken niet veel meer kapot kunnen maken.

Geniaal, vind je niet. Alleen zitten wij nu in de walm van rottende tuinbonen. Dat is de vooruitgang.

Stemmen

Vorig jaar heb ik me op de stemlijst van Courrensan laten zetten.  Niet dat ik zo sta op mijn democratische rechten, maar ik wilde zien hoe dat gaat hier. Ik mag dit jaar stemmen voor de gemeenteraad en voor Europa. Verder mag ik nergens voor stemmen, niet voor de 'assemblée' en niet voor de president.

En hoe gaat dat dan? Bijna hetzelfde als in Nederland. Je krijgt een stemkaart over de post:

En de lijst met kandidaten. 

Tot mijn verrassing kende ik bijna iedereen op de lijst. Aymeric bijvoorbeeld is onze buurman van Le Castélan (met die lelijke schuur). Het kringetje is klein, maar dat is logisch in een gemeente met 380 inwoners. Ook wist ik al via de tamtam dat Roland wel de nieuwe burgemeester zou worden. 

In de envelop hadden ze meteen hun programma gestoken, daar was ik erg tevreden over. Ik was wel wat verbaasd dat er geen enkele andere lijst kwam. Ik vroeg aan Stefanie hoe dat zit en zij legde uit dat er 11 vacatures waren (een burgemeester, drie wethouders en zeven raadsleden) en dat die dus al ingevuld waren. 

Op zondag 23 maart toog ik naar het stembureau in de Salle de Fêtes. De scheidende burgemeester, Honorine, was voorzitter. Rechts van haar Pascal (die de zonnebloemen achter rondom ons huis beheert) en links Bernard. De vierde ken ik niet dus die is niet belangrijk.

Honorine vertelde dat er 267 stemgerechtigden waren en meestal ongeveer 80% van hen kwam stemmen.

Er was een stemhokje, en ik kreeg nogmaals dezelfde lijst als hierboven en een blauw envelopje. Maar ik verwachtte een vierkantje waarin ik een kruisje moest zetten. Ik wilde namelijk op Olivia stemmen. Zij is de beste van het dorp. Maar zo gaat het niet. Ik kon drie dingen doen:

1 De lijst gewoon in het envelopje stoppen, ik stemde dan op iedereen. Ik wees hun erop dat ik dan niet het stemhokje in hoefde, maar ze vonden dat dat wel zo hoorde.

2 Namen afstrepen, ik stemde dan op de overige kandidaten.

3 Een nieuwe naam toevoegen, dan telde mijn stem niet mee. Ik vroeg me hardop af wat dat voor zin had, ze konden me dat niet uitleggen.

Later begreep ik dat er ook blanco stemmen waren, waarschijnlijk moet je ze dan allemaal afstrepen.

Ik ging in het stemhokje en stemde toch maar op iedereen. Als je de moeite doet om dit dorp vooruit te willen helpen, honoreer ik dat. Ik deed dus niks en stopte de lijst in het blauwe envelopje en stemde:

Daarna vertelden ze mij dat vanaf zes uur geteld zou worden en dat ik daar welkom was. De burgemeester zou later worden gekozen door degenen die op de lijst staan. Ik kan nu vast verklappen dat Roland het geworden is.

Om zes uur ben ik gaan kijken naar het tellen van de stemmen. Dat was heel serieus. In iedereen zat doodstil te luisteren naar Honorine. Zij las de namen van de gekozenen voor:

Gelukkig las ze alleen de briefjes voor waar namen afgestreept waren. Mijn stem werd op de grote hoop gegooid (108 in totaal) van mensen die voor iedereen hadden gestemd. Het viel mij op dat Roland zeker niet als vaakste gekozen was, dat was Sabine Hulshof. Ja! Haar vader komt uit Nederland, ze hebben hier melkkoeien. Daarna was er een drankje natuurlijk. Een tweede ronde, die nodig is als geen enkele lijst meer dan 50% heeft, zat er voor ons niet in. Het percentage van onze lijst werd niet bekend gemaakt, dat kan ook niet want je kunt alleen het percentage tellen van elke persoon die erop staat. En die was vast ruim boven de 50%.

Tijdens het hele proces heb ik rondgevraagd wat het nut van het stemmen was, als alles toch al vast stond. Niet te dwingend natuurlijk, ik wil ze niet beledigen. Maar iedereen vond dat het goed gegaan was en 'als verwacht'.

Ui t de pers begreep ik dat er een groot verschil is tussen gemeentes onder en boven de 1000 inwoners. Boven de 1000 is het hetzelfde als in Nederland, alleen wordt daar de burgemeester meegekozen, door op zijn of haar lijst te stemmen. 

Er zijn gemeentes onder de 1000 inwoers die ook meer dan een lijst hebben, maar dan wordt het 'heel ingewikkeld'. Hier in de buurt ligt Cazeneuve, 145 inwoners, en daar hadden ze drie lijsten, alle drie met te weinig mensen voor alle vacatures.  Mijn vriendinnen van de Botanie konden het elkaar ook niet uitgelegd krijgen hoe daar werd bepaald wie nou wat zou gaan doen, dus daar berust ik dan maar in.

Mijn stemkaart bewaar ik, want die is nog goed voor de Europese verkiezingen. Dan stem ik op Eva Joly van de groenen. Een leuk mens.