Cultuur

We wonen nu vier jaar full-time in Frankrijk, maar hoe langer je er bent, hoe minder je ervan snapt. Cultuur bedoel ik.

Vorig jaar was er een feest (lees: gezamenlijke maaltijd) in het dorp. Lekker aan lange tafels buiten zitten, iets eten en heeeel veel drinken. Er was een Alerte Orange, een waarschuwing voor slecht weer. Prompt en zonder discussie wordt alles in de Salle Polyvalente (de gymzaal) opgesteld. Niemand kijkt naar de buienradar, niemand discussieert. Als de overheid een weers-waarschuwing geeft, dan gehoorzamen we allemaal. Het regende niet eens!

Nu was er drie dagen nationale rouw vanwege Nice op 14 juli. De gemeente Courrensan vierde op 15 juli 'Quatorze juillet'. Allemaal gezellig bij elkaar, worstjes op de bbq en een brulot (armagnac met suiker en stukjes citrus, opgewarmd en aangestoken). Ik ging er van uit dat dat niet doorging, vanwege de Nationale Rouw. Als ze bij een Alerte Orange meteen gehoorzamen, zullen ze de Nationale Rouw wel zeer serieus nemen. Dus wij gingen niet. Hoorde ik achteraf dat het gewoon was doorgegaan. En die Nationale Rouw dan? Oh, zo legden ze me uit, dat betekent alleen dat de Franse vlag op het gemeentehuis halfstok hangt.

De zondag nadat de redactie van Charlie-Hebdo werd uitgemoord, was heel Frankrijk eensgezind aan het demonstreren tegen geweld. Zoveel meer doden in Parijs en Nice gingen verder gewoon voorbij aan de Gers en Courrensan. Misschien raken ze gewend.

Deze week was het feestweek in  Courrensan. De Nationale Rouw is inmiddels opgeheven, dus zelfs ik kon zonder gewetensbezwaren mee-feesten. Dit keer wil ik verhalen over een avondje klaverjassen, dat hier Belote heet.

Ik kan niet klaverjassen en dat is vrij bijzonder, want ik ben opgevoed met toepen, rikken, hartenjagen en bridgen. En dat is allemaal zo'n beetje hetzelfde. Maar ik heb samen met Jean toch mooi maar een avondje Belote geleid. Jean is de voorzitter van ons Comité de Fêtes, meestal valt hij in slaap tijdens de vergaderingen. Gelukkig speelden zijn vrouw en dochter mee met de Belote, dus bleef hij wakker om hen te volgen.

Dat is Jean, rechts op de foto. Je ziet wel dat het woord 'gezellig' nog niet is uitgevonden in Courrensan.

Ze delen hier de kaarten tegen de wijzers van de klok in. Dat ziet er heel gek uit! Probeer het zelf maar eens, je wordt er een beetje dol van.

Dit is de prijzenkast, vijf tafels met spullen. De linkse tafel is voor het enige stel dat 4 rondes gaat winnen: een fles Floc en een set kaarten in een leren hoesje. De andere tafels zijn voor stellen die steeds minder spellen gewonnen hebben. De laatste tafel heeft twee gratis consumpties. Voor enige stel dat niks zal winnen. Het ingenieuze systeem dat voor deze verdeling zorgde, snapte ik pas toen we in de vierde ronde zaten.

Normaal duurt een ronde, die bestaat uit een hoop potjes, ongeveer drie kwartier, tot er een koppel 1500 punten heeft. We begonnen om 9 uur (dus half tien), om half één moest het ongeveer gedaan zijn.
Maar er ging in de eerste ronde meteen iets mis, een tafel presteerde het om anderhalf uur te spelen. Toen was het zoiets als 1502-1498. Wel spannend dus. Maar iedereen moest wachten. Ik belde Roelof dat hij maar vast naar bed moest gaan. Uiteindelijk was ik om twee uur thuis.

Op zo'n lange avond bedenk ik, dat het allemaal toch ook wel weer op Nederland of zelfs Brabant lijkt. Samen klaverjassen, doen mensen dat nog in Nederland?

Vogelpraat

Tijdens mijn buiten-ontbijt was er een vogel keihard aan het zingen/schreeuwen. Ik heb heel lang moeten zoeken wat voor soort het was en nog ben ik niet helemaal zeker. Luister je mee?

Mijn eerste idee was een roodborsttapuit. Volgens mijn boekje is die gemakkelijk te zien en dus te identificeren omdat hij zichtbaar boven in een boom zit te fluiten. Ik heb een uur besteed om te zoeken met een verrekijker, maar niks hoor. Hij zat wel hoog in de boom, dat wel. Het kan dus ook een tapuit zijn. Of zelfs iets heel anders.

Ik kan mijn lol wel op met de vogels hier. Onlangs vloog het nestje koolmezen uit. De kast hangt juist voor het keukenraam van de annex en ik kon het hele proces goed volgen. Maar het is toch moeilijk te tellen hoeveel er uitvlogen. Ik zag er twee die buiten gevoerd werden voordat ik doorhad dat het uitvliegen was begonnen. Toen zag ik er vijf uitvliegen. De hele familie vertrok, maar er zaten nog mezen in de kast. Eentje zat er zelfs steeds in het vlieggat, ik was erg bezorgd. Uren later kwam de hele mezenfamilie terug en nam de laatste 1, 2 of 3 mezen mee. De familie is gemakkelijk te spotten, ze piepten al twee weken IN de kast en nu piepen ze in een boom bij de beek.

Veel eenvoudiger is het als je een camera in in de kast hebt. Ik doe nog steeds het dagboek van de koolmees van Beleef de Lente, kijk maar op Koolmees junior. De live koolmees zit op camera 2 en 3.

Nu de koolmezen hier weg zijn, is hun piepkoor overgenomen door het kastje met pimpelmezen in de grote boom achter het huis. Er is maar één ouder die daar voert. Deze ouder heeft een efficiënt voergedrag. Hij/zij vliegt van de boom naar de bosjes aan de zijkant, waar de lege bosuilkast hangt, en komt vrijwel meteen terug met voer. Een rondje voeren kost ongeveer een minuut. Ik kan het elke morgen checken als ik mijn tanden poets voor het badkamerraam van de annex (elektrische tandenborstel die om de 30 seconden een seintje geeft). Ik hoop dat ze snel uitvliegen, want de ouder moet bekaf zijn (BEKaf is dat voor vogels bedacht?).

We hebben ook de vaste zwarte roodstaart, die is aan het voeren. Maar het kastje zit aan het slaapkamerraam bij de oprit en is dus niet zo goed in beeld.

Annex, keukenraam, oprit ......... Je ziet dus dat je toch echt een keertje moet langskomen om mijn blogs te kunnen volgen.

Van ons!

Van ons: het terreintje waar 's zomers het zwembad staat en waar ik in de winter heerlijk in de zon kan zitten

Van ons: de groentetuin waarin we allebei met zoveel plezier werken en die ons het hele jaar door lekkere verse groenten en fruit geeft.

Van ons: de vijver die het hele jaar goed is om te sproeien, en waar je zo lekker bij kunt zitten.

Van ons: het schattige pomphuisje dat Roelof deze week gemaakt heeft.

Van ons: het geluid van de beek, die altijd maar doorkabbelt, hier tussen de koolzaad.

Van ons: het boske waarin ik zoveel bloemenzaad heb gestrooid, maar die eigenwijs zijn eigen bloemen voorrang geeft.

Van ons: de boomgaard waar nu de appelbomen bloeien.

Van ons: dit hele terrein waar de nachtegaal probeert boven het geluid van de wind uit te komen.

Eindelijk echt van ons.

Het terrein van Yves

Op 19 april 2010 hebben we Taule gekocht. Afspraak was dat we het terrein achter de tuin, ongeveer 3000 m2 wildernis, ook zouden kopen. We hadden een overeenkomst met de eigenaar Yves. We betaalden op die dag alles ineens, Taule en het terrein. De aankoop van het terrein zou 'later' plaatsvinden.
Daarna hebben we jarenlang gebeld, gesmeekt, gedreigd en een advocaat in de arm genomen. Niets hielp. Eerst bleek dat het land precies in kaart gebracht moest worden. Dat hebben we geregeld en betaald. Een géomètre kwam en plaatste oranje paaltjes. Daarna bleek dat de Safer, een boerenorganisatie die streeft naar het behoud van landbouwgrond, er iets over mocht zeggen. Dat werd geregeld, de Safer gaf toestemming. Uiteindelijk bleek dat er teveel hypotheek op de grond van Yves ligt, waardoor hij niets kon verkopen. Iedereen wist dat Yves compleet failliet was, de notaris, de klerk van de notaris, de hele buurt inclusief Regis en heel Courrensan, maar wij wisten het pas in 2013.

Het zwarte blokje is ons huis, geel gemarkeerd is het terrein:

In 2014 hebben we het terrein in gebruik genomen. De enorme braamstruiken werden geveld en Roelof begon het terrein te maaien. In 2015 hebben we de vijver, de boomgaard. de groentetuin en het boske aangelegd.

In maart 2016 belde Yves op een zaterdagavond dat de koop van het terrein nu kon doorgaan. Ik dacht dat hij dronken was, maar het bleek te kloppen. En dus kwamen we weer bij de notaris terecht, dezelfde notaris die we honderden keren gebeld hebben. Ik hoop haar hierna nooit meer te zien.
Het was Roelofs verjaardag. Hij kreeg een cadeautje van in totaal ongeveer 7000 euro. Omdat het al betaald was, leek het echt wel een cadeau.

Het ging allemaal heel vriendschappelijk. Tot onze verbazing schijnt Yves ineens alle hypotheken afgelost te hebben. We denken dat hij de bankrekening van een oude tante (die niet toevallig enkele dagen eerder overleed) heeft geplunderd. Of dat hij de tirelire heeft gewonnen. Of dat de bruidsschat voor zijn Kameroense vrouw betaald is. Of dat hij zijn gehele bezit aan de Chinezen verkocht heeft.

De verkoop werd geregeld door een enorme stapel papier die we niet van tevoren hadden kunnen lezen. Een groot deel betrof de mededelingen dat de hypotheken waren opgeheven. We hebben een vaag idee wat we getekend hebben.

Vervolgens kregen  we een 'attestation' van anderhalve pagina, dat de verkoop vast legt. Met daarin de zin dat wij vanaf deze dag het terrein bezitten, dat we het echt als enige vrij van huur kunnen gaan gebruiken. Wat we dus al jaren deden.

Het venijn zit altijd in de staart. De inschrijving van deze akte in alle Franse registers gaat ongeveer anderhalf jaar duren. Waarbij Roelof meteen verzuchtte: dan hebben er dus in totaal acht jaar over gedaan.

Maar het was toch wel een leuke verjaardag.

Koolzaad van veraf en van dichtbij

Het koolzaad bloeit. Van dichtbij is het niet zo'n geweldige plant die ook nog eens erg stinkt naar kool. Maar van veraf, tussen de heuvels, is het spectaculair. Mooier dan zonnebloemvelden. Ik probeer dat in foto's te vangen.

Koolzaad met de besneeuwde Pyreneeën op de achtergrond (klik op de foto voor een vergroting, net boven het koolzaadveld zie je de hoogste berg, de Pic du Midi):

Koolzaad met Taulet linksboven (iets links daaronder wonen wij, er is een klein stukje huis en een stukje schuur zichtbaar):

Koolzaad met de watertoren van Lagraulet op de achtergrond:

Koolzaad bij onze vijver. Gewoon 'onkruid':

Van het zaad wordt olie geperst. Een hectare levert ongeveer 1500 liter olie op. Tenminste als ik  buurman Regis goed citeer. 

Het verhaal van het poezenalfabet

Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.

Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.

Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.

Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegeneomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.

Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.

Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.

Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.

Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.

Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:

Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.

Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.

Kerstsfeer in Eauze

Een kerstmarkt en een IJSBAAN! Dat moest ik zien! Dus fietsten Roelof en ik gisteren in een heerlijk zonnetje naar Eauze. De kerstmarkt viel natuurlijk verschrikkelijk tegen. Het was een slap aftreksel van de toeristenmarkten die ze hier zo veel hebben: standjes met Floc, Armagnac, Foie gras en met allerlei huisgemaakte rotzooi. Toch kon ik nog iets kopen: stroopwafels. Van een Nederlandse vrouw, zelfgemaakt (zei ze).

Dan maar naar de ijsbaan. Ik herinnerde me natuurijs in België, daar liep het hele dorp over de ijsbaan, met plassende hondjes en schoenen vol zand. Wij probeerden daar tussendoor te schaatsen en hadden dan veel bekijks. Dus Zuid-Frankrijk en schaatsen, dat moest wel heel bijzonder zijn.

Het was op de Place d'Armagnac, dat is het plein bij de kerk waar al onze gasten graag een drankje of een ijsje consumeren. Het was er lekker druk op de terrassen. De ijsbaan leek in alles op een Nederlandse ijsbaan, een tent waar je schaatsen kunt huren en betalen en dan hup het kleine ijsbaantje op:

Ik zag meteen dat niemand echt schaatste, het was meer lopen op het ijs. Toen we dichterbij kwamen zagen we waarom.

De baan was niet gemaakt van ijs maar van plastic platen!