Stomme trut

Dat ben ik. Maar ik wist dat het ooit zou gebeuren met al die smalle weggetjes hier. Als enig verweer heb ik dat ik maar nèt met een wiel van het asfalt af was en meteen wegzakte. Het was daar kleddernat, dat verwacht je niet na weken van tegen de dertig graden. De postbode (gele autootje) was veel verder uitgeweken en niet weggezakt.

Terwijl de postbode hulp ging halen, kon ik een foto nemen van mijn schande:

Er kwam al snel een buurman met een vier-wiel aangedreven auto. Die trok mijn auto professioneel uit de geul. En hij weigerde vervolgens enige betaling. Twee zoenen was alles wat hij wilde accepteren.
Schatjes die Gersois.

De laatste ronde

Het zit erop, ons huis is verbouwd. We gebruiken het hele huis nu de bijkeuken af is. Alles heeft zijn definitieve plek. Dat wil niet zeggen dat het af is. Er ligt nog wel een jaartje werk. Roelof is begonnen met het schuren en lakken van het houtwerk van de schuur buiten. Daarvoor is mooi, droog weer nodig. Het gaat hem drie maanden kosten. Daarna staan nog allerlei dingen te wachten, een hek rond het balkon, de afwatering van het balkon, wat kantjes en randjes. De vraag 'wat doet Roelof nu eigenlijk?' hoeft dus nog niet gesteld te worden.

Ook de tuin vraagt steeds meer aandacht. We hebben natuurlijk een groot stuk erbij getrokken dat onderhouden moet worden. Roelof maait het met de trekker. Hij knipt ook de randen vrij, zodat de beek aan het einde van de tuin mooi in beeld is.
Ook het 'gazon' van de tuin is her en der opnieuw ingezaaid en veel groter geworden. Ik ben een middag per week bezig met maaien. Gelukkig vind ik het leuk. En in hoog zomer wordt het gras geel en dan maai ik twee maanden niet. Daar staat tegenover dat je hier begin december de laatste keer maait, en eind januari de eerste keer. Ik kan dus lang genieten.

Het bezoekersseizoen is ook weer begonnen.Kleindochter Merel en vriendje Carlo maakten er een heel project van: lopen van Bordeaux naar hier en dan van Toulouse naar Narbonne. Met volle bepakking. Het lopen werd treinen, ze hadden zich wat vergist in de afstanden. En ze bleven hier vijf dagen logeren. De annex is er helemaal op ingericht.

We krijgen langzamerhand ook steeds meer sociale verplichtingen. Deze week ons eerste huwelijk in Courrensan! Nee, van vrienden, niet van ons.
Mijn grootste sociale verplichting wordt een jaarlijkse reis naar Singapore. Ook deze winter ga ik weer. Nou ja, nog één foto dan:

Kijk voor de foto's van alle werken op De laatste ronde.

Verboden

Ik ken alle plekjes. De combinatie tussen een elektrische fiets en een botanisch geïntereseerde is perfect. Mijn fiets zoeft en ik speur de bermen af. Ik kan stoppen in één tel en met mijn telefoon knip ik foto's.

Dit zijn bijenorchideëen. Een mannetjesbij wordt gelokt door de bloem die lijkt op een vrouwtjesbij, zo wordt de bloem bevrucht.

Maar wat gebeurt er? De machines komen en maaien rücksichtslos (natuurlijk een Duits woord) alles af.

Dit heb ik gered. Twee vaasjes wilde orchideeën en een vaasje wilde gladiolen. Verboden te plukken, maar met de maaier achter mij, voel ik me niet schuldig. Als de weg naar Olland. Maar dan chic.

Tuinbonen

Tegenover ons huis is een akker waar de hele winter tuinbonen op hebben gestaan. Dat was niet om bonen te oogsten, maar als groenbemester. Groenbemesting is het zaaien van een plantensoort die goed is voor de grond. Zo stonden er in Oudenbosch afrikaantjes naast ons huis, dat is een plant die aaltjes (bodembeestjes) bestrijdt.

Maar hier dus tuinbonen, die zijn goed omdat ze stikstof in de grond brengen. Ik kijk vanuit de annex uit op dat veld en het was de hele winter mooi groen. De volgende foto is van 'bovenaan de berg' gemaakt. Links zie je ons huis. Rechts, van boven naar beneden: gras (van Taulet), de tuinbonen en water. Een deel van de tuinbonen was toen overstroomd. Je ziet hoe mooi groen de tuinbonen zijn.

De tuinbonen begonnen dit voorjaar te groeien en te bloeien. Prachtige planten werden het, zonder zwarte luis (dit voor de kenners) met bloemen die in kleur varieren van zwart, een soort paarsrose naar wit en allerlei combinaties hiervan. 

Tussen de tuinbonen bleek ook nog phacelia te staan. Phacelia is ook een groenbemester, met blauwe bloemen waar bijen gek op zijn. Het wordt in Nederland bijenvoer genoemd. Het was een aangenaam geheel.

Er waren zoveel bloemen dat de hele buurt onder het stuifmeel kwam te zitten. Op de buitentafel, op het terras, op de auto's. Alles werd geel, zoiets als Saharazand maar dan poeder. Het rook ook heerlijk naar bloemen.

Om jullie een indruk te geven hoe hoog de planten waren, heeft Roelof een foto van mij genomen in te tuinbonen.

Kun je me niet vinden? Dan nog een, maar dichterbij.

Afgelopen week kwam Regis langs, de eigenaar van die grond. Regis is een intelligente boer die gek is op nieuwe technieken. Heel on-Gers. Hij komt dan ook uit de Bearn, dat is in de Pyreneen. Hij praat graag, veel en lang over zijn werk. Hij legde uit dat hij eerst mais zou gaan zaaien op dit veld. De tractor zou dus over de tuinbonen heen maiskorrels in de grond duwen. Dat doen ze met GPS die precies tussen de tuinbonenplanten de maiskorrels neerlegt. Tijdens dit proces zou natuurlijk een deel van de tuinbonenplanten platgereden worden. Maar dat was geen probleem, daarna zou het hele perceel platgereden worden. Zo gebeurde het. Vanuit mijn raam kon ik de tractor zien.

De tuinbonen zijn nu een paar dagen plat. De stengels zijn gebroken en ze worden zwart. Dat is ook de bedoeling, zo doceerde Regis, want zwarte dingen houden de warmte beter vast dan de gele klei waar de maiskorrels in liggen. De mais kiemt daardoor beter en sneller. Ook zitten de slakken tevreden in de zwarte tuinbonen. Tegen de tijd dat die vergaan zijn, zijn de maisstengels zo sterk dat de slakken niet veel meer kapot kunnen maken.

Geniaal, vind je niet. Alleen zitten wij nu in de walm van rottende tuinbonen. Dat is de vooruitgang.

Stemmen

Vorig jaar heb ik me op de stemlijst van Courrensan laten zetten.  Niet dat ik zo sta op mijn democratische rechten, maar ik wilde zien hoe dat gaat hier. Ik mag dit jaar stemmen voor de gemeenteraad en voor Europa. Verder mag ik nergens voor stemmen, niet voor de 'assemblée' en niet voor de president.

En hoe gaat dat dan? Bijna hetzelfde als in Nederland. Je krijgt een stemkaart over de post:

En de lijst met kandidaten. 

Tot mijn verrassing kende ik bijna iedereen op de lijst. Aymeric bijvoorbeeld is onze buurman van Le Castélan (met die lelijke schuur). Het kringetje is klein, maar dat is logisch in een gemeente met 380 inwoners. Ook wist ik al via de tamtam dat Roland wel de nieuwe burgemeester zou worden. 

In de envelop hadden ze meteen hun programma gestoken, daar was ik erg tevreden over. Ik was wel wat verbaasd dat er geen enkele andere lijst kwam. Ik vroeg aan Stefanie hoe dat zit en zij legde uit dat er 11 vacatures waren (een burgemeester, drie wethouders en zeven raadsleden) en dat die dus al ingevuld waren. 

Op zondag 23 maart toog ik naar het stembureau in de Salle de Fêtes. De scheidende burgemeester, Honorine, was voorzitter. Rechts van haar Pascal (die de zonnebloemen achter rondom ons huis beheert) en links Bernard. De vierde ken ik niet dus die is niet belangrijk.

Honorine vertelde dat er 267 stemgerechtigden waren en meestal ongeveer 80% van hen kwam stemmen.

Er was een stemhokje, en ik kreeg nogmaals dezelfde lijst als hierboven en een blauw envelopje. Maar ik verwachtte een vierkantje waarin ik een kruisje moest zetten. Ik wilde namelijk op Olivia stemmen. Zij is de beste van het dorp. Maar zo gaat het niet. Ik kon drie dingen doen:

1 De lijst gewoon in het envelopje stoppen, ik stemde dan op iedereen. Ik wees hun erop dat ik dan niet het stemhokje in hoefde, maar ze vonden dat dat wel zo hoorde.

2 Namen afstrepen, ik stemde dan op de overige kandidaten.

3 Een nieuwe naam toevoegen, dan telde mijn stem niet mee. Ik vroeg me hardop af wat dat voor zin had, ze konden me dat niet uitleggen.

Later begreep ik dat er ook blanco stemmen waren, waarschijnlijk moet je ze dan allemaal afstrepen.

Ik ging in het stemhokje en stemde toch maar op iedereen. Als je de moeite doet om dit dorp vooruit te willen helpen, honoreer ik dat. Ik deed dus niks en stopte de lijst in het blauwe envelopje en stemde:

Daarna vertelden ze mij dat vanaf zes uur geteld zou worden en dat ik daar welkom was. De burgemeester zou later worden gekozen door degenen die op de lijst staan. Ik kan nu vast verklappen dat Roland het geworden is.

Om zes uur ben ik gaan kijken naar het tellen van de stemmen. Dat was heel serieus. In iedereen zat doodstil te luisteren naar Honorine. Zij las de namen van de gekozenen voor:

Gelukkig las ze alleen de briefjes voor waar namen afgestreept waren. Mijn stem werd op de grote hoop gegooid (108 in totaal) van mensen die voor iedereen hadden gestemd. Het viel mij op dat Roland zeker niet als vaakste gekozen was, dat was Sabine Hulshof. Ja! Haar vader komt uit Nederland, ze hebben hier melkkoeien. Daarna was er een drankje natuurlijk. Een tweede ronde, die nodig is als geen enkele lijst meer dan 50% heeft, zat er voor ons niet in. Het percentage van onze lijst werd niet bekend gemaakt, dat kan ook niet want je kunt alleen het percentage tellen van elke persoon die erop staat. En die was vast ruim boven de 50%.

Tijdens het hele proces heb ik rondgevraagd wat het nut van het stemmen was, als alles toch al vast stond. Niet te dwingend natuurlijk, ik wil ze niet beledigen. Maar iedereen vond dat het goed gegaan was en 'als verwacht'.

Ui t de pers begreep ik dat er een groot verschil is tussen gemeentes onder en boven de 1000 inwoners. Boven de 1000 is het hetzelfde als in Nederland, alleen wordt daar de burgemeester meegekozen, door op zijn of haar lijst te stemmen. 

Er zijn gemeentes onder de 1000 inwoers die ook meer dan een lijst hebben, maar dan wordt het 'heel ingewikkeld'. Hier in de buurt ligt Cazeneuve, 145 inwoners, en daar hadden ze drie lijsten, alle drie met te weinig mensen voor alle vacatures.  Mijn vriendinnen van de Botanie konden het elkaar ook niet uitgelegd krijgen hoe daar werd bepaald wie nou wat zou gaan doen, dus daar berust ik dan maar in.

Mijn stemkaart bewaar ik, want die is nog goed voor de Europese verkiezingen. Dan stem ik op Eva Joly van de groenen. Een leuk mens.

Water, overal water, behalve bij ons

Het is weer zover. In de afgelopen 48 uur is zo'n 50 mm water naar beneden gekomen. De rivier is 30 meter breed geworden. Ik heb de rivier gefotografeerd vanuit het bovenraam van de annex. Het regent namelijk nog steeds zo hard dat ik geen zin heb om er naar toe te lopen.

Elke dag, al maandenlang, kijk ik even in het klushok, dat is de ruimte achter de keuken. Na zo'n hoeveelheid regen stond die vorig jaar vrijwel geheel blank. En nu: niets. De drainagepijp in de oprit doet het dus heel goed. En dat is maar goed ook, want het klushok is AF.

In enkele weken tijd heeft Roelof een fijne werk- en opbergplaats voor zichzelf gemaakt. Met heel veel licht, zodat het niet meer zo'n donkere pijpenla is Hier geen gipsplaat en tegels. Wel zijn de muren met goedkope persplaten betimmerd en die platen zijn wit geverfd. Hij heeft zelf bij het raam een werkbank gemaakt. Ik krijg bijna zelf zin om te klussen.

Moby de poes is niet blij met al die veranderingen in zijn domein. Hij heeft nu ineens veel plek in de bijkeuken, maar hij vond het leuker om tussen de rommel te zitten.

De bijkeuken is de laatste ruimte die nog opgeknapt moet worden. Maar we gaan nu eerst een maand naar Singapore om Elsa te knuffelen (en Katelyn en Erik natuurlijk ook). In die periode gaan we ook op vakantie in Vietnam. Voor Roelof is het de eerste vakantie in vier jaar. Voor mij niet, ik heb namelijk altijd al vakantie. Ook als het regent.

Een tevreden Kerst

Het is nu vier jaar geleden dat we een bod deden op Taule, dat tot onze verrassing geaccepteerd werd. En een jaar geleden zijn we officieel geëmigreerd. Dat zijn zo van die gedachten bij Oud en Nieuw.

In vier jaar is hier alles veranderd, het laatste jaar het meest zichtbaar. Een ouder echtpaar uit Gondrin vertelde me dat ze zo blij zijn dat er zo'n mooi huis tevoorschijn is gekomen uit die ruïne. Volgens Roelof zijn die al vaker komen kijken. De man kende het huis van lang geleden, vertelde hij. Ook Simone, buurvrouw en poesoppas, slaakt elke keer een zucht als ze hier komt. Ze vindt het prachtig. De buitenkant hebben we in elk geval echt Gersois gedaan. Dat de binnenkant helemaal wit-ikea is, zal ze minder bekoren.

We gingen tevreden de kerstvakantie in. De schuur buiten, die volgens de werkmensen 'abri et garage' heet, is af, op de regenafvoer na. Roelof is inmiddels ook klaar met de binnenkant van de 'garage': de muren zijn geverfd, hij heeft een stukje zolder getimmerd en planken aan de muur gemaakt. Over niet al te lang kunnen de tuinspullen daarin opgeborgen worden. In de abri staant een tractor, een aanhangwagen, een auto en een cementmolen.

Begin oktober is het proces gestart. Philippe, steevast aangeduid als Flip, was de hoofdaannemer, Roelof zijn knechtje.

Roelof, die nog steeds denkt dat hij slechts amateur is en al de anderen professional, doet netjes wat Flip van hem vraagt. Pas laat in het proces durfde hij hardop te zeggen dat er toch aardig wat dingen zijn die hij beter kan dan Flip. Flip is een metselaar/tegelzetter en heeft van hout geen verstand. En Roelof kan alles!

Middenin de bouwperiode werd het werk een paar weken stilgelegd omdat Flip andere werkzaamheden had. Bij de hervatting bleek dat hij zowel persoonlijk als zakelijk tegen een ramp aanliep. Hij heeft toch alles afgemaakt. De eerste betrouwbare Fransman.

Tegelijk met het zetten van de schuur is ook het terrein helemaal veranderd. Frederic, bekende van Flip, kwam met zijn graafmachine en heeft het terrein uitgevlakt, een drainagepijp langs het huis gelegd, een geul gemaakt om electriciteit naar de schuur te brengen en vervolgens alles met een dikke laag steentjes bedekt. Die steentjes, eerst grote en daarop kleine, zijn aangewalst. Ineens hebben we een oprit en enorm veel parkeerplaats. Droog en schoon. 

De drainagebuis  in de oprit langs het huis lijkt goed te werken. De begane grond wordt steeds droger. Ik wacht nog met spanning de eerste gruwelijke regenbui af en dan durf ik pas te juichen. 

Later heeft Pascal het terrein achter de tuin, ook wel 'land van Yves' genoemd, helemaal kort gemaaid. Pascal bewerkt het land om ons heen, hij komt af en toe een praatje houden. Hij bood aan om de boel te maaien met een grote klepelmaaier. Roelof kan het veld nu verder zelf bijhouden, met de maaier achter de tractor.

Het was de afgelopen maanden overdag prachtig weer, vaak zon en een temperatuur die rond Kerst nog opliep tot 18 graden. Maar de nachten waren gruwelijk koud en de ochtenden nog kouder en mistig. Roelof heeft vreselijk afgezien op die bouw. 

Hier is het nat en koud, en staan de mannen op een glibberig dak. Dit is niks voor de rug van Roelof. En dan heeft hij nog hoogtevrees ook. Ik ben blij dat de schuur af is en Roelof nog heel.

Hij is - op het houtwerk na - erg tevreden over het resultaat. Het enige probleem is dat de schuur veel te mooi is, voor een schuur dan. Dat is de nieuwigheid.

De nieuwe kleindochter laat nog op zich wachten. Onze vakantie naar Singapore en Vietnam is geboekt. Dat betekent dat er in de komende maanden niet zo heel veel vorderingen worden gemaakt. Maar als we terugkomen staat er een lentezonnetje en dan kan Roelof fluitend beginnen met het afronden van de laatste twee grote karweien. Hij moet de schuur binnenshuis geschikt maken als 'klushok'. Nou ja, dat 'hok' is 9 bij 3 meter, dus meer een kluszaal. En daarna moet de bijkeuken opgeknapt en ingericht worden. Het duurt dus nog wel even. Het nieuwe jaar 2014 is prettig gevuld.

Dat wens ik jullie ook allemaal toe.

De foto's van de werkzaamheden heb ik zonder verdere toelichting staan in het volgende album:

 Een tevreden Kerst