Met spannende foto's van twee slangen. Niet vergeten als je komt logeren: nooit met blote voeten in de tuin!
De laatste stukjes afbraak en dan alleen nog maar opbouwen
Sinds enkele dagen is Roelof-jan weer in Nederland. Hier volgt een selectie uit zijn foto's van de laatste twee maanden:
Met spannende foto's van twee slangen. Niet vergeten als je komt logeren: nooit met blote voeten in de tuin!
Met spannende foto's van twee slangen. Niet vergeten als je komt logeren: nooit met blote voeten in de tuin!
Heel veel klusfoto's
Eind maart ben ik voor twee weken naar Frankrijk geweest. Voor het eerst helemaal gezond. Dat heb ik bewezen door in de omgeving van Taule, heuvel op heuvel af, te gaan rennen. Heerlijk om er weer bij te horen.
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders.
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders.
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
De annex is bewoonbaar
Inmiddels ben ik weer in Oudenbosch, RJ is in Taule gebleven. Hij woont daar nu ook, midden tussen al dat werk. Toch wil ik ook gauw terug. Want elke dag zie je vorderingen.
Op de markt van Eauze vond ik mijn fietstas, eigenlijk een fietsmand. Dus ik ben al helemaal thuis daar. Verder hebben we een goede internetaansluiting en een vaste (internet)telefoon. Ook zitten nu alle nieuwe ramen en een deur in het huis. RJ kan nu wekenlang gaan vernissen, elk raam moet drie keer. Antonello, de baas van de firma die de ramen heeft gezet, wil ons vast nooit meer zien, zoveel druk hebben we op hem uitgeoefend.
Ook was het weer de laatste twee weken prachtig, een keer heb ik zelfs 30 graden gemeten (in de zon, op het bordes, uit de wind, met een gratis thermometertje van de ING, ja zo kom je wel aan rare getallen). Dus op foto's kun je hier zien dat er behalve werk ook veel zonnige momenten waren.
Het moeilijkste vond ik het plaatsen van de trap in het hoofdhuis. We hadden nog een trap liggen en RJ wilde die graag voorlopig gebruiken. Na alle bouwwerkzaamheden kopen we dan wel een nieuwe trap. Maar toen we het probeerden bleek de trap wel te passen, maar de treden stonden schuin naar beneden. Dat is een heel raar gevoel als je op zo'n trap staat. Ik bood aan er een beetje Pythagoras op toe te passen en ik heb vijf pagina's berekeningen gemaakt. Moeilijk is dat! Ik kwam tot de conclusie dat het beschikbare trapgat te kort en te laag was voor de trap. RJ bekeek wat ik allemaal had doorgerekend - dat gat kan hij natuurlijk niet veranderen. Maar hij had mijn berekeningen niet nodig om te bedenken dat hij gewoon de bovenste tree van de trap ging zagen. De trap is nog niet helemaal goed, maar je kunt er op lopen.
Dinsdag heb ik weer Franse les. Ik heb 12 verhaaltjes klaar om daar in het Frans te vertellen. Van Ikea tot Emmaus, van de Géometre tot pauvre Antonelle en van de dégustation de vin in ons dorp, Courrensan. Allemaal verhalen die we vertellen als we over drie jaar daar met jou zitten aan de barbecue op Taule. Blogs mogen niet te lang worden.
Op de markt van Eauze vond ik mijn fietstas, eigenlijk een fietsmand. Dus ik ben al helemaal thuis daar. Verder hebben we een goede internetaansluiting en een vaste (internet)telefoon. Ook zitten nu alle nieuwe ramen en een deur in het huis. RJ kan nu wekenlang gaan vernissen, elk raam moet drie keer. Antonello, de baas van de firma die de ramen heeft gezet, wil ons vast nooit meer zien, zoveel druk hebben we op hem uitgeoefend.
Ook was het weer de laatste twee weken prachtig, een keer heb ik zelfs 30 graden gemeten (in de zon, op het bordes, uit de wind, met een gratis thermometertje van de ING, ja zo kom je wel aan rare getallen). Dus op foto's kun je hier zien dat er behalve werk ook veel zonnige momenten waren.
Het moeilijkste vond ik het plaatsen van de trap in het hoofdhuis. We hadden nog een trap liggen en RJ wilde die graag voorlopig gebruiken. Na alle bouwwerkzaamheden kopen we dan wel een nieuwe trap. Maar toen we het probeerden bleek de trap wel te passen, maar de treden stonden schuin naar beneden. Dat is een heel raar gevoel als je op zo'n trap staat. Ik bood aan er een beetje Pythagoras op toe te passen en ik heb vijf pagina's berekeningen gemaakt. Moeilijk is dat! Ik kwam tot de conclusie dat het beschikbare trapgat te kort en te laag was voor de trap. RJ bekeek wat ik allemaal had doorgerekend - dat gat kan hij natuurlijk niet veranderen. Maar hij had mijn berekeningen niet nodig om te bedenken dat hij gewoon de bovenste tree van de trap ging zagen. De trap is nog niet helemaal goed, maar je kunt er op lopen.
Dinsdag heb ik weer Franse les. Ik heb 12 verhaaltjes klaar om daar in het Frans te vertellen. Van Ikea tot Emmaus, van de Géometre tot pauvre Antonelle en van de dégustation de vin in ons dorp, Courrensan. Allemaal verhalen die we vertellen als we over drie jaar daar met jou zitten aan de barbecue op Taule. Blogs mogen niet te lang worden.
We gaan verhuizen
Eigenlijk komt deze blog nog steeds uit Gondrin, waar RJ en ik een gîte huren bij Jean-Philippe. We zijn hier nu precies een week. Het plan is om volgende week woensdag te verhuizen naar Taule. Maar of dat echt lukt, is niet zeker.
We vertrokken uit een koud Nederland, maar we zijn nu in een nog kouder Zuid-Frankrijk. De temperatuur schommelt rond de nul graden, gelukkig gaat het in de komende week opwarmen, als je de meteo moet geloven. In de annex van Taule is verwarming, vanmorgen was het daar acht graden. Goed genoeg om te werken maar veel te koud om stil te zitten. Vandaag zet RJ er op de bovenverdieping een verwarming bij. Het hoofdhuis is door en door koud. We vragen ons wat vertwijfeld af of we wel het goede klimaat hebben gekozen voor ons nieuwe verblijf.
Het is best spannend allemaal. Vandaag kwam de technicien van France Telecom om onze telefoonlijn aan te sluiten. Een aardige man. Ze zijn allemaal aardig hier. Er blijkt een fout te zitten in de lijn van Courrensan-dorp naar ons straatje, over enkele dagen moet dat opgelost zijn. Als alles goed gaat hebben we straks telefoon en internet. Alle apparatuur staat al klaar. RJ kreeg van de technicien ook nog eens dertig meter verlengsnoer en een paar telefoonstopcontacten, zodat hij de aansluitingen kan plaatsen waar hij maar wilt. En inclusief een hele ochtend werk en nog een dagje voor de maatjes van de technicien, kost dat 55 euro!
Als alles werkt kunnen we gratis bellen naar alle vaste nummers in de wereld. Reken maar dat ik daar gebruik van zal maken. We krijgen een internetverbinding van 2 MB. Volgens de technicien is dat voldoende. Voor de gemiddelde Fransman, denk ik dan, want die kunnen vaak niet eens mailen, laat staan dat ze filmpjes kijken, of uitzending gemist of iets downloaden. Gelukkig hebben we ook al een satellietschotel, zodat we in elk geval de radio en tv van de hele wereld kunnen ontvangen. Zelfs Al-Jazeera en dat kunnen ze in Egypte niet eens aan.
Zo makkelijk als hier de ‘openbare voorzieningen’ werken, zo traag gaan de commerciëlen. Nu zijn elektriciteit en telefoon hier ook al geprivatiseerd. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel moeite je moet doen om mensen te motiveren om voor geld aan de slag te gaan. Zo heeft onze ramen- en deurenboer in juli beloofd dat in oktober de spullen zouden worden geplaatst. Na heel veel bellen en mailen, steeds zonder een enkel antwoord, heeft Roelof-jan hem deze week nog eens dreigend toegesproken, we willen immers verhuizen en de ramen lekken als een mandje. Ik vrees dat het niks heeft geholpen, de stilte van zijn kant is oorverdovend. Ga dan naar een ander, hoor ik jullie zeggen. Maar deze man heeft een flinke aanbetaling gehad en op een ander moeten we weer een jaar gaan zitten wachten.
RJ werkt hard om de annex op tijd af te hebben. Ik doe de boodschappen – altijd wel leuk in Frankrijk. Morgenvroeg ga ik naar de Franse kapper. Op de fiets natuurlijk, als enige in de wijde omgeving. Als je hier al een fietser ziet, is het op een racefiets.
Als we de volgende week in Taule wonen, zullen we van alles nog missen. Ik kan dan mijn reputatie als shopper verder waarmaken. We hebben wel veel meegenomen uit Nederland, maar ineens voor een heel huis (lees twee verdiepingen van ieder 5x4 vierkante meter, dat is de annex) dat is natuurlijk niet gelukt. We hebben besloten maar te gaan wonen en dan zien we wel wat we te kort komen. Ik zie me al op pad gaan voor een vergiet, een zeef, een theepot en ga zo maar door. Leuk toch. Alleen een fietstas, die heb ik nog niet gevonden.
en natuurlijk weer fotos'
en natuurlijk weer fotos'
De tijd in Frankrijk
A3n stuurde via de post een kaart aan RJ. Ze wilde de post van Nederland naar Frankrijk testen. RJ stuurde de volgende e-mail terug. Ik heb hem ongewijzigd overgenomen, als je iets niet begrijpt is het handig om het hardop voor te lezen. En soms is ie gewoon onverstaanbaar.
Bonsjoer bel-zeur,
Je peut ecrire toi un e-mel en francais, mais malheuresement ca ne va pas. En effet parler le francais c'est pas quelque chose grand choose pour moi, mais ecrire c'est un frais couchemare. Bain, comme ça j'écrit seulement un e-mel en ollandais/brabansons.
Betreffende de door u aan mij verzonden kaart. Antwoord op de eerste vraag (komt ie aan?) à nee. Ik heb gedurende enkele dagen nauwlettend het gewicht van de kaart in de gaten gehouden, maar hij komt niet aan. Tweede vraag (hoe lang doet ie erover) is geen eenduidig antwoord te geven. Het begrip “lang” in samenhang met tijd is in Frankrijk zeer lastig te definieren. Voorbeelden:
- de notaris zou na het tekenen van de akte het eigendomsbewijs toesturen (april 2010), nog niet gebeurd;
- begin juli de deuren en ramen besteld (dat gaat wel 6 weken duren!), tot op heden geen informatie van die kant;
- 's avonds belt de burgemeester: morgen moet u rioolbuizen en installatiemateriaal leveren want wij gaan aan de weg werken; een week of 3 later komen ze een keer langs (hadden nog niets geregeld).
In Nederlandse termen is de kaart afgelopen zaterdag aan gekomen. Althans toen heeft Jan-flip de kaart achter het badkamerraampje gestoken. Mijn post komt namelijk bij jan-flip aan omdat de postbode weet dat ik daar tijdelijk woon en het dus wel handig vindt om alles daar te droppen. Maar dan blijft dus de vraag: verwerkt jan-flip de post van zijn huurders op dezelfde dag, danwel spaart de postbode mijn post altijd een week op?
Concluderend: je moet geen vragen stellen die in Frankrijk niet te beantwoorden zijn.
Mijn leven hier verloopt nog steeds zeer aangenaam en ik hoop voor jou hetzelfde,
Houdoe, uw bo-frer RJ
Taule, oktober 2010 en nog meer foto's
en nog meer foto's
Bonsjoer bel-zeur,
Je peut ecrire toi un e-mel en francais, mais malheuresement ca ne va pas. En effet parler le francais c'est pas quelque chose grand choose pour moi, mais ecrire c'est un frais couchemare. Bain, comme ça j'écrit seulement un e-mel en ollandais/brabansons.
Betreffende de door u aan mij verzonden kaart. Antwoord op de eerste vraag (komt ie aan?) à nee. Ik heb gedurende enkele dagen nauwlettend het gewicht van de kaart in de gaten gehouden, maar hij komt niet aan. Tweede vraag (hoe lang doet ie erover) is geen eenduidig antwoord te geven. Het begrip “lang” in samenhang met tijd is in Frankrijk zeer lastig te definieren. Voorbeelden:
- de notaris zou na het tekenen van de akte het eigendomsbewijs toesturen (april 2010), nog niet gebeurd;
- begin juli de deuren en ramen besteld (dat gaat wel 6 weken duren!), tot op heden geen informatie van die kant;
- 's avonds belt de burgemeester: morgen moet u rioolbuizen en installatiemateriaal leveren want wij gaan aan de weg werken; een week of 3 later komen ze een keer langs (hadden nog niets geregeld).
In Nederlandse termen is de kaart afgelopen zaterdag aan gekomen. Althans toen heeft Jan-flip de kaart achter het badkamerraampje gestoken. Mijn post komt namelijk bij jan-flip aan omdat de postbode weet dat ik daar tijdelijk woon en het dus wel handig vindt om alles daar te droppen. Maar dan blijft dus de vraag: verwerkt jan-flip de post van zijn huurders op dezelfde dag, danwel spaart de postbode mijn post altijd een week op?
Concluderend: je moet geen vragen stellen die in Frankrijk niet te beantwoorden zijn.
Mijn leven hier verloopt nog steeds zeer aangenaam en ik hoop voor jou hetzelfde,
Houdoe, uw bo-frer RJ
Taule, oktober 2010 en nog meer foto's
en nog meer foto's
De oude boom achter Taule (geschreven door A3n)
Ik weet niet of de boom ooit geplant is door ’n vorige bewoner: “vrouw, ik heb ’n beumke gekregen van de buurman, zoek maar ’s een mooi plaatsje op”,of dat ie gewoon is aan komen waaien.Al vroeg begon de stam jonge takken te krijgen, hij was toen nog geen twee meter hoog, en eigenlijk is ie dat nu nog steeds, al zijn al die jonge takken nu flinke jongens geworden. De stam is er ook een beetje scheef van gaan hangen. Aan een van de grotere takken hangt een stevig touw. Mogelijk heeft daar een jongetje aan geschommeld.
Ook het huis heeft waarschijnlijk zware tijden meegemaakt, het ziet er ouder uit dan de anderhalve eeuw die Roelof-jan schat. Het zal hier geen vetpot zijn geweest voor de bewoners.Yves de buurman is hier opgegroeid, hij woont nu verderop in de straat en maakt wijn en floc van zijn druivenoogst. Zijn naam prijkt op de flessen. Desondanks is Yves bijna failliet.
Later woonden in dit huis een moeder met haar zoon. Die zoon woonde in een slaapkamertje waarvan nu het plafond zowat op de grond ligt, en er blijkt, na hem, ook een uil te hebben gewoond. Het huis krijgt een flinke opknapbeurt, die is straks alle kommer vergeten: een schotelantenne hangt er al,
en dan komen er nog verwarmingen, nieuwe vloeren en plafonds, ramen en deuren, en twee picobello keukens en twee badkamers en straks wordt de kamer van die jongen en de uil ook helemaal opgekalefaterd door RJ.
Misschien was hij al op weg naar die toekomst toen hij met zijn motor verongelukte.
Ik zei tegen Margriet dat ik klaar was met mijn stukje over de boom.
Wat denken jullie dat ze toen zei?
(blijkbaar, maar ik kan me dat niet herinneren: Oh die hakken we nog wel een keer om. Maar een boom die schaduw geeft is een zeer waardevol bezit, dus dat doen we niet, Margriet)
Taule, zomer 2010
Roelof-jan is inmiddels naar Frankrijk vertrokken. En het regent. Alle reden om de laatste foto's van Taule op een rijtje te zetten. Inmiddels hebben we ook een nieuwe camera gekocht, dus de volgende serie wordt nu al weer gemaakt. Dan beloof ik juist heel veel foto's van de annex. Deze serie (klik op de foto voor het hele album of op de link onderaan dit stukje) gaat over het hoofdhuis.
Er is veel meer in het hoofdhuis gedaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Nicolas, de aannemer, zou het dak vernieuwen, de schoorsteen opmetselen en één vloer vernieuwen. Uiteindelijk zijn dat vier vloeren geworden. Twee van die vloeren liggen op de begane grond. Die noemen we meestal 'kelders', vergelijkbaar met het sousterrain van het Essche Heike. We denken erover om die kelders bij het woongedeelte te gaan trekken, daarmee wordt het hoofdhuis bijna tweemaal zo groot.
Zo willen we in de kelder die we 'buanderie' noemen, een ruime badkamer maken. En in de naastliggende 'tuinschuur' willen we een slaapkamer maken voor onszelf. Eerst even kijken hoe koud het daar is in de winter. Maar dat zijn nog maar plannen.
Van 29 september tot 6 oktober gaan Adrienne en ik samen naar Frankrijk, heen en weer met de trein. Ik verheug me daar erg op.
Roelof-jan is begonnen met het verder afwerken van de annex tot een bewoonbaar huisje. Dat is nog een hoop werk. De boiler moet worden aangesloten. Alle aansluitingen van water en afvoer moeten worden gemaakt. Vloeren (tegels), muren en plafonds moeten worden afgewerkt. Verwarmingen, douche, wc, wastafel en de complete keuken moeten worden geplaatst. Maar hij heeft er echt zin in. Hij heeft een complete satelliet-radio-tv-installatie meegenomen. Hij kan straks werken met Kink-FM aan. Eindelijk geen Franse chansons meer.
De laatste foto's
Abonneren op:
Posts (Atom)