Het zwembad

Het bouwen van het huisje lag vele malen stil. In augustus heeft iedereen vakantie, beton moet drie weken uitharden, de dakplaten worden pas over vier weken geleverd.

Dus hadden we verrassend veel tijd om het zwembad te bouwen. En om te zwemmen!

Het start met een nog maagdelijke en mooi groene tuin, die wij ooit hadden. Daar waar het gras niet gemaaid is, komt het zwembad. Op de helling.

 En daar werd dus een gat gegraven

 In het gat kwam een dikke laag gewapend beton, ja ja drie weken wachten

Het zwembad werd als bouwpakket aangevoerd in een vrachtwagen die de straat bij ons niet in kon. Dus hebben we het zwembad met stukjes en beetjes met de aanhanger vanaf de weg naar Gondrin naar ons getransporteerd. Het hout mocht vooral niet nat worden. Gelukkig waren de pallets goed verpakt in plastic. Maar om ze mee te nemen moesten we de pallets uitpakken. Het regent hier nooit, behalve op die dag .
Maar uiteindelijk lag al het hout in de schuur. Roelof transporteerde de loeizware metalen palen gelukkig met de tractor naar de plek van het zwembad. En hier staan ze te wachten. Want de betonboor van Roelof ging kapot en hij moest een nieuwe gaan kopen.

Toen de palen geplaatst waren, konden we samen de planken ertussen plaatsen. Onze relatie werd in dit proces wel getest. En natuurlijk was er een hittegolf.

Hier zie je dat het zwembad maar voor een deel in de grond komt.

De waterpas is altijd in de buurt. En doordat Roelof  veel en vaak klemmen plaatst, kan hij bijna alles alleen. Ik zat erbij en dronk thee en mocht soms iets vasthouden als de klemmen op waren.
Grappig om alleen met twee trapjes in het zwembad te kunnen.

Voordat je water in deze bak kunt doen, moet er een waterdichte 'zak' in geplaatst worden, de liner. De liner is op maat gemaakt en het duurste onderdeel van het zwembad. Om de liner te beschermen, moet je de overal een vilten laag aanbrengen. Helaas was die niet op maat gemaakt, het waren gewoon een aantal lappen. Roelof plakte ze netjes aan elkaar. De gaatjes die je in het vilt ziet, zijn voor de toevoer van water.

Nu komt het moeilijkste van het proces, de liner moet er zo strak mogelijk in komen. Maar als je links een vouw wegstrijkt, komt die rechts terug. Op gegeven moment had Roelof het grondvlak helemaal strak:

We hebben water ingelaten tot 50 cm hoog, maar het bleek dat de vouwen in de wand niet verdwenen. We hebben dus alle water er weer uit gepompt en geheveld. Roelof is daarna opnieuw begonnen met de liner strak maken. En dit keer lukte het heel aardig. Waarschijnlijk omdat ik het helemaal niet meer zag zitten en niets meer deed.
Toen konden we echt water gaan invoeren. We hadden geluk. Ons kraanwater komt van een natuurlijke bron en die wil in de zomer nogal eens een tekort hebben. Maar dit jaar hadden we uitzonderlijk veel water, in tegenstelling tot Nederland!  Twee nachten met twee slangen water er in laten lopen levert dit beeld:

Roelof maakt een trapje in het zwembad:

Nu er een trapje is kan ik voor de eerste keer zwemmen!

Het water is nu bijna op de hoogte van de skimmers. Daar moeten gaten in de liner worden geknipt zodat het water kan uitstromen. Een eng klusje.

Tja, van het knippen van de liner heb ik geen foto. Roelof stond in het water en ik moest de spullen aangeven om de skimmers er in te schroeven. Daarna vulden we het water tot halverwege en de skimmers en konden we zien waar de lekken waren. Hier bijvoorbeeld, bij de uitgang van een skimmer:

Het kwam goed met de lekken. Roelof heeft alle techniek van het zwembad geplaatst aan de achterkant van het zwembad. Van rechts naar links: een pomp met een zandfilter, een pH-regelaar en een apparaat dat chloor toevoegt.

Dat moet allemaal netjes afgedekt worden. Roelof maakte een ontwerp en voert het zelf uit.

In de volgende foto van links naar rechts
- een 'poolhouse' waar we handdoeken, opblaasspul, emmers en zo in leggen. Het is ook de winterberging van het trapje en de douche
- een trapje dat toegang geeft naar het zwembad, bijvoorbeeld om de robot in het water te laten zakken om de bak schoon te maken
- een 'local technic' , voor de techniek dus.

Er komen nog deurtjes voor de 'huisjes'.

Dat local technic zit heel vernuftig in elkaar, de zijkanten kunnen weggehaald worden en alle daken kunnen omhoog:

We hebben in de maanden augustus en september volop gezwommen in prachtig blauw water. Maar nu vinden we het water te koud. We hebben het bad afgedekt met een 'bache à barre'. Dat is een lap plastic met aluminium buizen erin, zodat een kind er overheen kan lopen zonder te verdrinken. Zoiets is verplicht in Frankrijk. De afdekking moet nog op de juiste manier vastgemaakt worden, maar dit is even een noodgreep omdat we een paar dagen naar Nederland gaan.

.

Er moet nog aan alle kanten grond aangevuld worden. Links zie je dat er een muurtje is gebouwd als een soort trap, dat aan deze kant de grond tegenhoudt, zodat we altijd goed bij de skimmers kunnen. En het verwarde stel paaltjes rechts? Dat is de fundering van het houten terras. Heel enthousiast aangelegd door onze twee bouwers van het huisje. Helaas hebben de Fransen weinig gevoel voor rechte lijnen. Gelukkig heeft Roelof gezorgd dat het geheel wel waterpas is, tenminste dat hopen we.

En nu maar wachten op de volgende zomer.

Een annex aan de annex

Eigenlijk wilde Roelof opnieuw een huis (ver)bouwen. Maar hij kon geen geschikte ruïne vinden. Toen het voor mij duidelijk werd dat we nog lang op Taule zouden blijven wonen, heb ik twee plannen aan hem voorgelegd. Ik wilde erg graag een zwembad, hij wilde dat niet maar bouwt het nu toch voor me. En ik wilde een 'woonkamer' toevoegen aan mijn annex. Dat vond hij wel een goed idee. Ik denk dat we twee jaar aan het plannen en wachten zijn geweest en nu zitten we midden in de bouw.

Beide bouwsels worden ongeveer gelijktijdig opgetrokken, maar ik laat in deze blog de foto's zien van de 'woonkamer'. De bouw wordt uitgevoerd door Antoine en zijn broer Michel. Hun opzichter, Roelof, kan goed met ze opschieten.

In het begin van het proces hadden we erg veel problemen met overvloedige regen. Hier zie je hoe een redelijk netjes stuk tuin wordt omgezet in een ruw oppervlak met geulen voor de fundamenten:

In de geulen wordt beton gestort. Dat kan relatief gemakkelijk vanaf de weg. Helaas was een deel van het beton niet goed, en moeste we een paar mooie droge dagen overslaan omdat het beton alsnog moest uitharden. Daarna werden op de fundamenten muurtjes gebouwd. Die werden - weer met beton - opgehoogd tot alles muurtjes precies even hoog waren. het klinkt allemaal eenvoudig, maar de drie mannen hebben dagenlang gemeten en gerekend.

Daarna werden de compartimenten gevuld. Eerst met allerlei stenen en grond (bij ons bestaat de grond voornamelijk uit stenen). Weer pech, de hopen grond die we wilden gebruiken om op te vullen waren veel te nat. Dus moesten we extra veel grint laten komen en daarmee vullen. In de laatste foto kun je zien wat het gaat worden: een woonkamer met een gang naar de bestaande annex. Daar omheen komt terras, aansluitend bij het bestaande terras.

En weer beton. Nu zie je goed dat alles 'even hoog' is. Het is de bedoeling dat ik met krukken van de keuken van Roelof naar mijn woonkamer kan hobbelen (ik moet een keer aan een voet geopereerd worden, dus het is echt waar). Tegelijk zie je hoe groot het hoogte verschil in de tuin was. Later wordt alles genivelleerd, zodat ik ook in de tuin kan hobbelen.

De bouw ligt nu enkele weken stil om alles goed te laten uitharden.

Het is hier inmiddels bloedheet. En tegelijk wordt om ons heen op alle velden tegelijk de tarwe geoogst. Overal combines, tractoren, enorme wolken stof en arme Roelof die het zwembad aan het bouwen is. Maar dat komt in een volgende blog.

Rijbewijs

Deze week kwam onze postbode het brengen. Ze straalde, ze wist dat ik er op zat te wachten. Ik moest bijna huilen. Om een rijbewijs.

Ik had een Nederlands rijbewijs dat op 25 februari afliep. Roelof had zijn Nederlands rijbewijs al eerder omgeruild voor een Frans rijbewijs. Ik wist dat het wat gedoe was, bij de prefecture in Auch, en dat het dus wel wat tijd zou kosten.

Dus begon ik op 5 september met een mailtje naar de prefecture, om aan te geven dat ik mijn Nederlandse rijbewijs wilde inruilen, en te vragen welke papieren ik daarvoor mee moest brengen. Ik kreeg een mailtje terug met een lijst papieren en de mededeling dat ik niet meer naar Auch mocht komen omdat het voortaan online moest. Ik begon vervolgens de online procedure, aanmelden, inloggen, papieren. Niet alles ging digitaal, de foto's en mijn handtekening gingen met de post. De digitale prefecture gaf aan dat alles ontvangen was en gaf me een dossiernummer.

Enkele dagen later kreeg ik de boodschap dat het dossier onvolledig was: kijk op de website. Ik kon inloggen, maar op een bepaald punt moest ik het nummer van mijn oude rijbewijs intoetsen en dan liep alles vast. Ik probeerde van alles, niemand gaf gehoor, dus stuurde ik een mailtje naar de prefecture van Auch. Weliswaar ook digitaal, maar daar zat tenminste een mens. Die gaf als antwoord: u moet het gehele dossier op papier naar de prefecture van Nantes sturen. Ik had natuurlijk van alles een digitaal kopietje dus ik printte alles uit en stuurde het op. Het was inmiddels begin oktober. Op de website bleef staan dat mijn dossier onvolledig was.

Stilte. Het werd november. De prefecture van Nantes nam de telefoon niet op en beantwoorde geen mails. Ik ging naar mijn verzekeringsman omdat  wij een verzekering voor juridische zaken hebben en die konden mij misschien helpen met bellen. Dat kon niet, maar de verzekeringsman belde zelf een landelijk telefoonnummer. Na 20 minuten wachten gaf hij het op en gaf mij de gegevens. Als je belt komt er een menu met 8 mogelijkheden en achter elke mogelijkheid zit weer een menu, enzovoort. Terwijl je dat Parijse Frans ontcijfert, zetten zij er een leuk muziekje achter.

Maar nu wist ik tenminste hoe ik iemand kon bellen. Dat deed ik. Na een uur wachttijd hoorde ik dat zij alleen hulp konden geven als mijn oorspronkelijk rijbewijs Frans was.

Ik mailde nog eens naar Auch. Ze vertelden dat er een helpdesk is in de prefecture voor mensen die problemen hebben met internet. Ik naar Auch. Met alle gegevens. De meneer was verbaasd dat ik kwam, ik had alles goed gedaan. Ik wees hem erop dat de website bleef melden dat het onvolledig was. Hij haalde er een expert in rijbewijzen bij en samen keken zij. Alles was goed. Ik accepteerde het niet, liet ze nog eens kijken. En daar kwam het: u heeft een niet-Frans rijbewijs, u kunt niet digitaal, u moet opnieuw beginnen met een ander dossier en ook dat moet naar Nantes. Opgelucht deed ik dat. Alles weer naar Nantes, nu aangevuld en aangetekend. Het was inmiddels december.

Maar nu zag ik de Kerstvakantie aankomen en vanaf half januari zou ik vijf weken op vakantie gaan. En dan kwam ik dicht bij 25 februari. Ik belde de prefecture van Nantes, die nu een wachtrij had. Dat was maar een half uur wachten. Een meneer vertelde me dat het heeeeeel lang kon duren. Hoe lang dat kon hij niet zeggen. Hij kon wel mijn dossier van oktober vinden en dat was goed.

Ik liet het verder maar. Begin februari kreeg Roelof post uit Nantes, ik zat nog in Singapore. Ze hadden mijn dossier van oktober geopend en er ontbrak het een en ander aan. Natuurlijk precies de spullen die ik in december had toegevoegd. En de foto was niet goed.

We moesten wachten tot ik thuis was. Foto opnieuw, spullen aangevuld, aangetekend weg.

Mijn verjaardag passeerde. Ik ging rijden met een verlopen rijbewijs. Dat voelt niet lekker. Maar in februari kun je niet alles met de fiets doen. En ik verdomde het om Roelof voor mij te laten rijden.

Op 7 maart kwam een brief uit Nantes met een Attestation de depot de permis conduire, een Aviertje met allemaal Franse tekst en mijn foto. Daarmee kon ik autorijden. Ik moest mijn oude rijbewijs opsturen. Naar Nantes. Aangetekend.

Ik ging enkele dagen naar Nederland. Zonder Attestation, een Nederlandse politieman zou me vierkant uitlachen. Gelukkig wilde Toon ons naar de Keukenhof rijden.

Op 9 april kreeg ik mijn rijbewijs. Zeven maanden na het begin van de procedure. Gratis, dat wel. En helemaal goed, zelfs Sint Oedenrode is goed geschreven. Met BE, zodat ik met de aanhanger mag rijden en zelfs 15 jaar geldig. Dan ben ik 85!

Ik verwacht binnenkort weer post uit Nantes. Ze vinden vast nog ooit het dossier dat ik in december heb opgestuurd. Maar dan ga ik niet antwoorden.

Want NU ga ik alle mails, alle dossiers, alle kopiën, alle smsen, alle telefoonnummers en één Attestation WEGGOOIEN!

Ik heb toch zo'n medelijden met Macron.

Kandelaberen

Heel lang geleden schreef Adrienne een prachtige blog over de boom achter ons huis. Hier kun je die bijdrage nog eens nalezen. Nu, zeven jaar later, is die boom steeds verder uitgegroeid.

De boom hindert ons bij een nieuw plan: de bouw van een aanbouw van de annex. Dus belde ik een 'elargeur'. Dat is een mannetje die bomen kan kandelaberen, Claude heet hij. Hij kwam met veel apparatuur en een zoon.

Claude zit met drie kettingzagen boven in de bak en zijn zoon helpt hem vanaf de grond om te navigeren zonder takken te raken. Roelof staat op de grond om aan te geven waar de takken moeten worden doorgezaagd. Beide hebben aan het einde van de klus pijn in hun nek van het naar boven kijken en een schorre keel van het schreeuwen.

De tuin loopt langzaam vol met enorme takken. De auto maakt echter geen schade aan het 'gazon'. Tot mijn verbazing hangt de auto in de lucht en steunt op vier poten.

Tijd voor een filmpje. Zet je geluid even wat zachter voordat je dit aanzet.

Na een uur of vijf had Roelof het helemaal gehad. Hij betaalde hij Claude en stuurde hem  naar huis. Zodat hij zelf alle opruimwerk moest doen. Maar dat vindt hij helemaal niet erg. 

Hout voor de kachel:

En de rest? Drie dagen stoken:

En de boom? Ik heb geprobeerd een foto te nemen van dezelfd plek als de beginfoto: 

Sterven tussen de wijn, de floc en de armagnac

Yves Paveillac is een van onze buren en we hebben van hem vorig jaar een stuk land gekocht. Zie mijn bijdrage Het terrein van Yves.
Na een kort ziekbed is hij onlangs overleden. We hebben behoorlijk wat ruzie met hem gehad over dat terrein. Maar sinds de aankoop eindelijk kon doorgaan, was onze relatie beter geworden. Toen hij overleed bedacht ik elke avond in bed hoe opgelucht ik was dat dat stuk grond in elk geval geregeld was. Want erfenissen zijn hier vermaard in negatieve zin, het duurt een eeuw en iedereen krijgt ruzie. Er zijn huizen die tientallen jaren leeg staan, omdat de erfgenamen het niet eens worden..

Bij een overlijden past een begrafenis, voor ons de eerste begrafenis van een Fransman. Die lijkt erg veel op een begrafenis in Nederland, inclusief een boek waar je je naam in schrijft, een mis en een korte toespraak op het kerkhof.
Er was veel drama omdat een groot deel van de familieleden een afscheidstoespraakje hield. Ook Jolanthe, de jonge echtgenote die hij uit Kameroen had gehaald, deed in tranen haar verhaal. Met de mooie zin: "Je hebt me naar dit vreemde land gebracht en nu laat je me er alleen achter". Ze was overigens maar zelden hier, ze woont in Toulouse, en ik verdenkt haar ervan dat ze alleen een verblijfsvergunning wil.
Iedereen was in diepzwart gekleed. Roelof met een grijze en ik met een bruine jas aan sloegen daar dus de plank mis. Maar ik was wel zo kies om geen foto's te maken voor deze blog.

Yves was de eigenaar van het Domaine Peyrouau, Een Domaine is enigszins vergelijkbaar met een Chateau in de Bordeaux, maar dan kleiner en met minder dure wijn. Het Domaine komt nu dus in de erfenis.
Nu is alles in het Domaine vanwege de erfenis verzegeld. Niemand kan bij de spullen tot de notaris alles heeft uitgezocht. Er staat een cuve (dat is een heel grote container voor vloeistof, een meter of vier-vijf hoog) met floc de verpieteren. Roelof heeft ooit een zeer waardevolle verzameling armagnac gezien die nu ook achter slot en grendel zit. Daarnaast wordt de bankrekening geblokkeerd. Dat is in het geval van Yves wel gunstig, hij had alleen maar schulden.

Domaine peurouau

Mijn fiets is het enige dat hier wegkomt

Cuves achter het huis

Erger is het gesteld met de wijn. Wijn is de algemene benaming voor wat wij 'druivenplanten' of  'velden met druivenplanten' zouden noemen. Er ligt 8 hectare wijn rondom het verzegelde huis. En die wijn moet worden verzorgd. Hij had allang moeten zijn gesnoeid en opgebonden, maar door de ziekte van Yves was dat niet gebeurd. Ook moet er worden gemaaid en het onkruid moet tussen de planten weggehaald worden. Dat laatste gewoon met round-up, die cultuur hebben ze in Nederland ook.

Dan gebeurt er toch iets moois. Het hele dorp komt een dag helpen. Gratis. Juist de echte wijnboeren, die het allemaal erg druk hebben, waren present. En Roelof en ik ook. Wij mochten de wijn opbinden. Dat is een gezellig werkje, je draait de tak of takken die na de snoei overblijven, rond een draad en zet ze vast met een ijzerdraadje. Intussen roddel je met de andere opbinders. Omdat je je beweegt van plant naar plant heb je steeds andere opbinders om mee te roddelen. Ik heb in een dag meer geleerd over de verhoudingen in ons dorp dan het hele voorafgaande jaar.

Roelof bindt de wijn op

Samen met anderen

De familie van Yves zorgde voor het dejeuner (middageten inclusief wijn, en nu bedoel ik dat spul in de fles). Wij deden niet mee omdat ik verrekte van de pijn in mijn rug en graag even wilde gaan liggen. En Roelof had nergens last van! In de middag ging het niks beter met mij, dus ben ik gestopt met werken en ben filmpjes gaan maken. Van de echte wijnprofs die snoeien, binden en ouwehoeren.

Ook nu, een paar weken later,  zien we dat de wijn van Yves nog wordt verzorgd door anderen. Laatst was de burgemeester, ook een wijnboer, aan het maaien. Daardoor kan er in de herfst geld verdiend worden voor de erfgenamen en behoudt de wijn zijn waarde.

Tenslotte wil ik nog even vertellen van een drama dat zich afspeelde voordat wij hier woonden. Een zus van Yves heeft zelfmoord gepleegd door zich in een cuve te laten vallen. Vrijwel niemand in de Gers kan zwemmen dus dit werd een zekere dood. Ik weet niet of de cuve was gevuld met wijn of floc, maar het bevatte zeker alcohol. Misschien heeft dat haar zelfgekozen dood wat verzacht.

Taule is af

In 2010 zijn we begonnen en nu is de laatste hand aan Taule gelegd. Zes jaar dus. De Grote Renovator is al twee jaar geveld door een hernia, dus de werkzaamheden liggen al die tijd al op een heel laag pitje.

Maar het was een moeilijk klusje, dat nog wachtte. Het balkon. Dat is van beton, daarop ligt een waterdicht zeil en daar weer op liggen tegels. De tegelzetter wenste geen voorzieningen te treffen voor de afwatering, dus het regenwater gutste gewoon over de zijkanten. Daardoor werd alles onder het balkon nat van het spatwater.

Roelof, en veel vrienden, klussers en winkelbedienden hebben zich gebogen over het probleem: hoe maken we een nette afvoer zonder dat we de tegels van het terras beschadigen.  Roelof kwam zelf met de oplossing:

Hij heeft een metalen hoeklatje rondom het balkon op de tegels geplakt. De hoeklatjes leiden het water naar een hoek van het balkon en komen daar uit boven een 'stadsuitloop':

Er staat een bamboe stok in de uitloop omdat het lawaai te dempen van vallend water, maar die helpt daar niet tegen.

Echt mooi is het niet. Maar het werkt. De afvoer mondt uit in de afvoer van het terras.

Omdat het terras onder het balkon nu droog blijft, konden we gaan puzzelen over de water aanvoer en afvoer en de electriciteit op dat deel van het terras. Er was een kraan, een afvoer en een stopcontact gemaakt voor de bouw destijds. Die kun je zien in de bovenstaande foto, naast de opgeklapte stoel tegen de muur. Maar helaas zitten ze op de verkeerde plek.

We wilden graag de slangen uit het zicht en een gootsteen maken voor de afvoer. Als je daar een gootsteen maakt, kun je niet meer tussen de gootsteen en de tafel door. We kunnen de plek niet wijzigen, de slangen komen daar uit een muur van 60 cm dik, waar inmiddels aan de binnenkant een complete keuken tegenaan is gebouwd. 

Dit is de oplossing:

Het rechtse deel dient alleen maar om de slangen te verbergen. En de gootsteen is zo veel meer naar links geplaatst, je kunt nog mooi tussen de tafel en de gootsteen doorlopen.

Maar het vervelendste werkje moest nog komen. Roelof moest van mij een hek om het balkon maken. Dat vindt hij volkomen onzinnig, hij is zelf de enige die ooit op dat balkon komt en hij valt er vast niet af. De balkondeur is zo goed gesloten dat ik zelfs de sleutel niet omgedraaid krijg. Maar ik wilde het toch, voor mij was het huis niet af zonder een hek om het balkon.

Ook hier bij zat er wat tegen. De metalen strips die de tegelzetter tussen de tegels had aangebracht, bleken lang niet sterk genoeg om de palen voor het hek aan vast te zetten.

 Dus werd er weer geimproviseerd. Bij elke paal werd een steunbalkje vastgemaakt.

De constructie en de kettingen zijn niet erg sterk. Je kunt dus nog steeds van het balkon vallen.  Maar de kettingen hebben iets feestelijks, net slingers.

Ik ben tevreden. Roelof bedenkt nu nieuwe projecten, binnen, achter de computer. Hij is weer opnieuw geveld, nu zonder aanleiding maar wel weer in oktober. Zucht.

Maar Taule is af!

Jacht op wilde zwijnen

Ze jagen vaak in de omgeving van ons huis. Op vossen, reeën en wilde zwijnen, maar er kan ook wel eens een haas, fazant of patrijs tussen zitten.

Tegenover ons huis is een enorm maïsveld van Regis. De maïs staat nu hoog. Het veld sluit aan bij de bossen van Gondrin en is dus een geliefde verstopplek voor wilde zwijnen. Vanmorgen was het raak. Of mis, het is maar hoe je er tegenover staat.

Het veld wordt van drie kanten bewaakt door oranje mannetjes met geweren (en vaak een stoel) ( en als het erg zonnig is een parasol). Vanaf de vierde kant komen de drijvers en de honden. Je hoort vrijwel voortdurend de honden janken, verder af en toe de toeter van een hoorn en heel soms schoten. Maar als ze vlak naast je huis schieten, dan schrik je je te pletter. Moby de poes was in het klushok gaan zitten van angst.

Tijd voor wat plaatjes. Zoals een jager die de honden volgt:

 Twee collega's die hem volgen:

 en dan besluiten dat het te ver lopen is en ook nog omhoog:

 Een wachtrijtje jagers:

 De luie jagers komen met de auto omhoog met de auto:

Ik blijf op mijn terrein en moet dus de foto's van veraf nemen. In Frankrijk gebeuren voortdurend jachtongelukken, gelukkig schieten ze meestal elkaar dood, maar het kan dus ook een wandelaar of buurvrouw zijn die het loodje legt.

En dan nog een filmpje om het geblaf van de honden te laten horen, het is erg kort.

Ik maak ook altijd een praatje met de mannen. Hoeveel hebben jullie er vandaag geschoten? Veertig mannen, 60 honden, vier uur werk?
EEN wild zwijn.